zaterdag 14 juli 2018

Willems Wondere Weiland 2018

'Het is 7 juli 2018, na een lange slopende reis hebben de Vikingen hun Walhalla bereikt: Willems Woeste Weiland!'


7 juli was het weer tijd voor het jaarlijkse feestje in Hooglanderveen, Willems Wondere Weiland. Net als andere jaren werd kamp Brabant al opgebouwd op donderdag, maar kwam ik op vrijdagmiddag aanwaaien. Er waren inmiddels al wat foto’s op Facebook verschenen van de zwembadjes bij het kamp en de opbouw van het festival terrein dus ik wist al wel wat te verwachten; ongeveer hetzelfde als andere jaren. M’n bed kon weer in de slaapzaal bijgeschoven, plek over dit jaar zelfs, alleen Stefan, Roland, Hans en ikzelf slapen in de tent, Ad, Peter en Miranda  komen zaterdag en blijven dan bij Leo slapen. Het is wel erg warm met het opzetten van m’n bed, maar veel meer dan dat hoef ik ook niet te doen.
We gaan eten in de crew tent, nasi vandaag, de bami van gisteren was bij Hans niet helemaal goed gevallen wat natuurlijk weer voor de nodige grappen en lachmomentjes zorgde, de nasi viel beter. De wedstrijd België-Brazilië werd gelinkt naar het grote scherm bij het hoofdpodium, maar omdat er geen geluid bij was zijn we in kamp Brabant blijven zitten om het op klein scherm te kijken. De wedstrijd zelf heb ik niet gezien, maar de 3 supporters aan de andere kant van de tafel zorgden voor een uitermate  vermakelijk uitzicht. Deze avond kwam ook nog de delegatie gemeente, brandweer voor de inspectie en toen Erik kwam vragen of ze ons kamp mochten gebruiken om te vergaderen, en of wij dan ff weg wilden gaan beloofde dat niet veel goeds.
We zijn bij de crewtent aangeschoven bij het kampvuur. Hoe langer het duurde hoe meer er een soort graf sfeer kwam overhangen, het leek erop dat we de volgende dag zouden kunnen gaan inpakken, dat het hele feest niet door zou gaan. Uiteindelijk kwam Erik met het verlossende bericht, er moest wel nog e.e.a. in orde gebracht worden maar als we er met z’n allen om een uur of 9 morgenochtend even tegenaan vlammen dan zou het goed komen.

De volgende ochtend volop bedrijvigheid, er moest een tank voor de toiletten ingegraven,
nog wat haringen aangestampt, zand tegen pallets om struikelgevaar te verminderen, en nog wat dingen. We stonden klaar om bij te springen maar dat bleek niet nodig dus zijn we het op de weg maar in orde gaan brengen. Natuurlijk ook weer de gebruikelijke ongein zoals Patrick roepen voor de koffie terwijl hij net Kevin met het bakje omhoog gezet heeft zodat die door Tim gered moet worden. De zwembadjes moeten we van Jeroen toch ook maar even leeg laten lopen, voor dat ze er met de hercontrole alsnog een probleem van maken. Tegen de tijd dat Jimmy en Mark arriveren is de grond op die plek alweer opgedroogd en zetten zij er hun tent op. We mogen gebruik maken van de faciliteiten in Tommies huis, douchen en nood stroom voor als de aggregaat uit is, en ik begreep van Hans dat Patrick geen woord gelogen heeft met zijn beschrijving van de doucheruimte, die meteen ook een slachtoffer heeft gemaakt, Stefan heeft geprobeerd een plankje van de muur te koppen wat hem een flinke jaap in z’n voorhoofd bezorgd; waar is de EHBO als je ze nodig hebt.

Half 12 hercontrole en gelukkig, groen licht / witte rook, het kan doorgaan. Blijkbaar hadden ze bij de gemeente een nieuwe kersverse beroeps zeikerd ingehuurd voor de controle, wij hebben hem Obi gedoopt.  
.


Inmiddels zijn ook Ad, Peter en Miranda gearriveerd dus ons clubje is compleet. Om 14:00 u gaat het terrein open en om 14:30 u begint de muziek. Vanaf dan gaat de dag altijd extra snel is mijn ervaring. Stefan heeft geregeld dat Patrick of Kevin hem even in het bakje omhoog zet voor wat foto’s van bovenaf, ik mag ook mee, maar de eerste ronde heb ik niet eens door dat Stefan even weg is. Ik probeer later of ik Patrick of Kevin ergens kan vinden, maar tevergeefs. Later hoor ik dat Kevin rond die tijd in het koeienpak heeft rondgelopen.
.


Hans moet halfweg de dag even weg dus toen heb ik nog een tijdje lekker in de volle zon op het parkeerterrein gestaan. Er zijn enorm veel mensen met de fiets vandaag, we plaatsen
een verzoek voor extra hekken om fietsen tegen te kunnen zetten en nog een minuut nadat die geplaatst zijn staat het alweer vol. Nadat het eerst aanzetje nieuwe rij auto’s is gemaakt besluiten we het parkeergebeuren los te laten, er vallen inmiddels gaten en het is duidelijk hoe er geparkeerd dient te worden,
vanaf nu komt het vanzelf wel goed. Ik ga alsnog met Stefan in het bakkie om foto’s te maken, maar het is Tim die het bestuurd dus ik moet nog even een woordje wisselen met Pat en Kev. Het licht is nu wel fantastisch, en het terrein van bovenaf is het een heel leuk gezicht. Ook nog even wat plaatjes met m’n telefoon, maar terug thuis blijken die van m’n oude compactje toch nog altijd beter te zijn.

De grote uitloop verloopt weer even chaotisch als anders, fietsers die niet meer recht kunnen blijven, er is zelfs iemand gewoon de greppel in gewandeld, gelukkig geen ernstige brokken, enkel een stel wat zich morgen gaat afvragen wat ze gedaan hebben. 
Ik bedenk me nu dat ik niet weet hoe het met de 45km wagen die in de greppel geparkeerd was is afgelopen… Natuurlijk wil iedereen die met het pendelbusje mee moet voorop staan, er moet blijkbaar midden op straat afscheid genomen of gewoon staan buurten met fiets en al.

En daar bovenop staat de politie net voorbij de afzetting en doet niks, behalve dan wat flauwekullen met de omroepinstallatie van de auto. De vraag van een meisje voor een lift wordt luid en duidelijk door de straat afgedaan met “NEE, JE KRIJGT GEEN LIFT …. WE ZIJN GEEN TAXI” gevolgd door alle dierengeluiden die de agenten op hun telefoon hebben. Het was grappig geweest als ze dan ook nog een beetje hun werk hadden gedaan en die zatte schup op z’n brommer zonder licht hadden aangesproken, maar daar gingen ze vandaag niks aan doen kreeg Stefan doodleuk te horen. Uiteindelijk toch terrein leeg, bijna alle auto’s en fietsen weg en het gros van de gasten op weg naar huis dus dan mogen wij aan de borrel.


Ieder neemt wat mee terug naar kamp Brabant, porto’s af, hesjes uit en op naar de crew tent voor de afterparty. Het kampvuur is weer opgestart, lekker want het koelt flink af. De raket ijsje worden dan ook afgeslagen maar even daarna zit Kevin toch met een doos peren ijsjes opgescheept. Het wordt een tijdje heen en weer gegooid om dan weer bij Kevin te landen. Ik krijg nog een navliegende ijsko tegen m’n hoofd, best hard zo’n peren ijsje. Het wordt al snel te warm bij het vuur dus ik schuif de tent in, maar daar koelt het weer te snel af, ik pendel dus om de zoveel tijd van vuur naar tent en omgekeerd. Jimmy komt met de vette snacks rond, en na nog een keer van vuur naar tent te verhuizen kom ik tot de ontdekking dat Ad, Peter en Miranda al richting bed vertrokken zijn. Bart en Erik zitten op hun praatstoel en er worden weer verbeterpunten voor de volgende editie bedacht, dit keer grootse plannen voor de pendelbus, welke ik hier niet durf neer te pennen (er lezen kinderen mee)

Eigenlijk best heel vroeg gaan we slapen en dit keer wordt ik niet de hele nacht wakker gehouden door een Jimmy of wie dan ook, verrassend! Roland had al aangegeven niet te gaan slepen met een koe dit jaar, en toch stond de volgende morgen de koe op tafel. Jimmy had Mark gestrikt dit keer, maar die liet al meteen weten dat dat ook meteen de laatste keer was. Ik heb Jimmy bedankt voor het niet verstoren van m’n nachtrust, Roland voor het niet hoeven sjouwen met een koe en Stefan voor het laten staan van zijn fiets: Goh Jimmy, ze bedanken je allemaal voor het niet liggen kutten.

Ontbijtje met eieren en spek, koffie en dan de boel opruimen en richting huis. Puntje voor volgend jaar: mummy slaapzak mee ookal lijkt het warm zat!
.

 

zondag 24 juni 2018

Meer zoom

Nu heb ik me dus wat meer zoom aangeschaft, maar dat is nog niet zo makkelijk als het lijkt. Eerst even testen op de mussen en mezen en dan voor de eerste echte test naar het Hageven.



Geprobeerd op statief en ook uit de losse hand. Dat laatste is leuk voor de snelle actie, maar het is heel lastig om het scherptepunt precies goed te krijgen, ik dacht dat ik wat aardige plaatjes geknipt had, maar bij de fotobespreking op de club werd ik toch nog even op de kleine puntjes gewezen.



Terug naar het Hageven en nu het statief er aan laten hangen, klaar voor het shot!
Kom ik bij de gemeentevijver ligt heel de familie zwaan te slapen bijna tegen de wand van de kijkhut. tsja, dan heb ik dus weer te veel zoom! Andere lens er maar weer op en eerst maar eens die bolletjes wol op de foto zetten. De zwanen zijn duidelijk gewend aan het gegeven vogelkijkhut want mijn gestommel en gerommel maakt geen indruk, mijn hand door de sleuf om wat grasstengel uit m'n beeld te plukken is echter wel reden om even wakker te worden en naar me te blazen. Oke, duidelijk, handjes binnenboord houden!


Na een tijdje bij de zwanen ga ik dan toch maar op pad met m'n dikke zoomlens. Dit keer een stuk minder vogels actief, het waait te veel denk ik. Heb wel het spechtennest gelokaliseerd, dus daar opgesteld en dan maar wachten. De ouders maken kabaal in de bomen maar komen niet naar het nest, het nest maakt wel lawaai, en even later steekt het jong z'n kopje naar buiten. En dan duurt het werkelijk waar nog heel lang voor eindelijk dat voermomentje daar is,en dan gaat het zo snel dat ik hem niet goed scherp heb. Maar wel heel mooie plaatjes van een verschrikkelijk hongerig jong. 


Op de terugweg kom ik dus in de file achter de familie zwaan. Ik heb onderhand wel trek in koffie dus ik probeer even of ik heel misschien zou mogen passeren, maar als ik te dichtbij kom begint ma (of pa) tegen me te blazen dus ik wacht maar even rustig af. Gelukkig zijn ze klaar met veren poetsen en heel het gezinnetje wandelt over het midden van het pad terug richting de gemeentevijver. 


Dan kan ik eindelijk in snelwandeltempo richting de koffie.


maandag 21 mei 2018

Op Aalscholver jacht in de Sahara

Als je niet hier uit de buurt komt snap je natuurlijk niks van deze titel dus ik zal het maar even uitleggen.
Uiteraard ben ik niet even op een ochtend naar de Sahara in Afrika gereden, maar de Sahara in Lommel. Dit is een zandverstuivingsgebied ontstaan door zandwinning en de uitwaseming van de vroegere zinkfabriek van Lommel. Het gebied is omringd door naaldbossen die na de 2e wereldoorlog zijn geplant om verdere verzanding te voorkomen. Klinkt niet echt als een natuurgebied als je dit leest, toch is het tegendeel waar. 
De zandput is inmiddels veranderd in een prachtig groot meer met veel watervogels waaronder een koppel aalscholvers. 


Dat het om een koppel ging kwam ik later pas achter (een week later zelfs) toen madam haar koppie om de hoek stak terwijl monsieur parmantig op zijn uitkijkpunt op de boot zat.
Ik was eigenlijk gewoon van plan om wat landschapsfoto's te gaan maken en de uitkijktoren te beklimmen voor een overzichtje. Volledig niet voorbereid op iets moeten inzoomen dus. 
En dan zit daar die aalscholver.

Dus na wat foto's gemaakt te hebben van het landschap en de toren te hebben beklommen terug naar huis en de volgende ochtend gewapend met 300mm telelens weer op pad. Wat denk je ... niemand thuis! Dus m'n lens maar gericht op de andere watervogels en zonder aalscholver weer naar huis.



De volgende zondagochtend opnieuw geprobeerd, nu vastbesloten om een aalscholver te vangen, op camera dan. En nu had ik prijs en na een paar plaatjes van monsieur ontdekte ik madam aan de zijkant van de boot. Ik heb veel plaatjes geschoten, heel rolletje vol zeg maar en toen thuis het resultaat bekijken. Conclusie: 300mm is toch nog wat te weinig zoom voor veertjes details, en m'n camera geeft erg veel ruis waar ik me zo langzaam ook behoorlijk aan begin te storen, maar ondanks dat zijn het toch best aardige plaatjes geworden al zeg ik het zelf. 


zaterdag 17 maart 2018

Armenië & Georgië 2017

Eindelijk heb ik m'n foto's van mijn reis naar Armenië en Georgië doorgeploegd, uitgezocht en al dan niet bewerkt. Ieder jaar weer kom ik na de vakantie met zo'n berg foto's thuis dat ik daarna nog enkele maanden nodig heb om ze allemaal toonbaar voor het grote publiek te maken. Wat daar wel leuk aan is is dat je telkens je ermee bezig bent je de vakantie herbeleefd. En nu zijn de foto's dan wel 'klaar', nu moet het fotoalbum nog gemaakt met de reisbeschrijving enz. dus we blijven voorlopig nog even nagenieten.
Ik zal de reisbeschrijving kort proberen te houden want ik heb een (vind ik) leuke collectie foto's uitgezocht om hiet te laten zien. Wie meer wil zien zal toch echt een keer op visite moeten komen.
Deze reis begon niet al te soepel met een fikse vertraging al op Schiphol waardoor we de aansluitende vlucht misten. Geluk bij een ongeluk was dat de aansluiting in Wenen waardoor we een volledige dag daar konden rondzwerven. In plaats van de geplande citytour Yerevan werd het dus een citytour Wenen (wat erg!) We hadden onze vertraging zo goed mogelijk overal doorgegeven maar blijkbaar had onze gids toch voor niks op ons staan wachten omdat het niet doorgegeven was. De dagen daarna heeft ze heel hard haar best gedaan om ons toch de hoogtepunten van Yerevan te laten zien.
Het mooiste gebouw van Yerevan

O ja, beknopt hda ik gezegd he
dag 3 Ehmiadzin & Zvartnotz en Matenadaran het museum van manuscripten welke wel echt te veel was voor na een korte nacht en een lange dag. 
Amberd
dag 4 een mooie hike naar Amberd &daarna Byurakan voor lunch met zang en dans en als toetje het genocide monument, mama Armenia en de beelden tuin van de Cascade waar we met een stel zijn blijven hangen voor het diner
Cascade

dag 5 een hike via de symfonie der stenen, een basalt formatie in een kloof, naar de tempel van Garni, dit romeinse bouwwerk is niet direct wat je hier verwacht aan te treffen. Daarna Geghard klooster
Symfonie der stenen

Garni

dag 6 Eindelijk zicht op de berg Ararat, alle andere dagen gehuld in mist maar nu met zicht op het klooster van Khor Virap in vol ornaat aanwezig. Vervolgens wijn proeven in Areni en ten slotte een bezoek aan het klooster Noravank, waar de smalle trap naar de kapel op de verdieping voor hilarische momenten zorgde.
Khor Virap en Ararat

Noravank

Dag 7 Goris, de grotstad Khndzoresk, verlaten half in de berg gebouwd stadje & Tatevklooster. Tatev is te bereiken via een lange kabelbaan over de kloof waar je prachtige uitzichten zou moeten hebben, helaas hadden wij weeral mist (Dju toch!)
Dag 8 Karahunji, het Stonehenge van Armenië de Jermuk waterval
Karahunji

Dag 9 wilde geiten spotten en daarna naar het Sevanmeer, hier hadden we een hotel wat een en al Sovjet sfeer ademde
Een en al Sovjet gezelligheid (!)

Dag 10 Een mooie wandeling door een gebied wat ook wel 'klein Zwitserland' word genoemd bij het plaatsje Diljian
Klein Zwitserland

Dag 11 Nog even een kloostertje of 2 en dan naar Georgië, het klooster van Akhtala is een extraatje, stond niet op het schema, en ik vraag me nog altijd af waarom niet, dit is een van de mooiste van Armenië 
Akhtala

Dag 12 via Mtskheta en Gori naar Gudauri 
Dag 13 Kazbegi en een hike naar het Trinity kerkje op 2170 m
hoogte, als het niet mistig was geweest was ik waarschijnlijk niet aan de hike begonnen, eenmaal terug trok de mist wat op en kon je het vanaf het dorp in de verte zien liggen (waaaat zijn we daar heen gelopen???) En om de zomervakantie compleet te maken: Sneeuw
Kazbegi

Dag 15 Sighnaghi, wellicht het meest pittoreske dorpje van Georgië
Sighnaghi

Dag 16 / 17 Tbilisi, leuke stad om in rond te zwerven, kleine straatjes, de sulfaat baden, kerken moderne bouw, vanalles en daar bovenop troffen wij het dat er een groot feest gaande was (Tbilisidag of zoiets)
Freedom bridge; Tbilisi

Old town Tbilisi
De terugreis verliep zonder bijzonderheden en nu nog altijd bezig om vergoeding van Austrian Airlines los te krijgen voor de vertraging
Nog een prachtig vergezicht om af te sluiten




zondag 11 februari 2018

Winterochtend @Hageven

Zomaar eens op een donderdag vrij genomen omdat het vriest. Mijn bedoeling was om nog eens een poging te wagen met de bevroren zeepbellen, en dit keer op een andere ondergrond dan m’n buxusbol en met andere achtergrond dan de zijmuur van mijn garage. Hopende om ook een mooie zonsopkomst mee te pakken koos ik voor de heide als onder/achtergrond. 
Dus op mijn vrije dag gewoon vroeg op staan, extra warm aankleden en na een tweetal bakjes koffie op het fietsje in het schemerduister naar het wildhek gefietst. Daar met de zaklamp erbij m’n fiets aan een boom gebonden (cijferslot en nog altijd schemerduister). Het weerbericht had me -8 °C beloofd, maar bij vertrek gaf de thermometer maar -5°C aan, hopen dat het met de schemering nog wat extra afkoelt…

Maar eerst de zonsopkomst. In de verte kwam al een roze gloed opzetten, dat zag er hoopvol uit! Dus vlug op pad richting het ven waarvan ik zelf vind dat de opkomst het mooist te zien is. Daar aangekomen besluit ik om eens mooi gebruik te maken van de vorst om een standpunt te pakken waar je op andere dagen een waadpak voor aan moet trekken. 
Ik vermijd wel de grotere zwarte plekken en hop een beetje van graspol naar graspol want als je er naast stapt begint het ijs direct te protesteren. 
 .


Ik maak mijn eerste serie foto’s van deze ochtend en besluit dan om eens te kijken of de zeepbellen willen bevriezen. Hoewel het windstil lijkt te zijn blijkt dat toch niet helemaal het geval. De grotere bellen willen amper ergens blijven hangen en als ze dat dan wel doen zie je ze toch trillen van de wind en zo gauw de bevriezing dreigt te beginnen knappen ze kapot. Da’s balen!
Gelukkig zijn er wel wat kleine belletjes die willen blijven hangen en bevriezen dus het is niet allemaal voor niets.

De zonsopkomst heeft intussen een nog mooier kleurenpalet ingezet dus terug lenzen wissel en een mooie standplaats zoeken want nu weerspiegelen de kleuren mooi op het ijs. Toch blij dat ik die even mee heb kunnen pakken.

Op de weg terug naar het pad valt me ineens op dat de rijp mooie lange kristallen heeft gevormd en ook de vormen in het ijs vind ik de moeite waard om nog even voor op m’n knieën op de koude grond te gaan.
Wel lastig om de kristallen er mooi op te krijgen, maar volgens mij is het me toch wel gelukt. Daarna zoek ik een iets meer beschut plekje om nog een poging te wagen met de bellen. De afgezaagde boomstam zou perfect zijn, maar hier waaien de bellen stuk. Tussen het riet wil ook niks blijven hangen dus dan maar een beetje het bos in. Hier lukt het wat beter, maar nog altijd waaien de grotere bellen vrijwel direct stuk, en ik zou toch zweren dat het windstil was. 
Na nog een aantal pogingen geef ik het op, de zon is inmiddels helemaal op en het warmt rap op. Zal ik toch nog moeten wachten op een ‘echte’ winterdag, zo een met vorst overdag, die hebben we deze winter nog niet gehad en ik ben bang dat die ook voorlopig nog niet gaat komen. Weet je wat, doe dan maar gewoon de lente, kan ik me weer helemaal op de bloemetjes storten.
.

zaterdag 16 december 2017

Bokeh fotografie

Natuurlijk bokeh (schittering v/h water)
In het kader van kerstsfeer ben ik maar eens in het gegeven Bokeh gedoken
Op enkele van mijn foto’s is het effect als vanzelf verschenen zonder dat ik de bedoeling had om het te creëren en eigenlijk zonder dat ik wist hoe het ontstaat. De benaming Bokeh is een afgeleide van het Japanse woord boke wat onscherpte betekend onscherp. Nu wordt met Bokeh effect niet elke willekeurige onscherpte bedoeld maar het effect van zachte licht bollen in de achtergrond. Deze lichtbollen ontstaan bij een kleine scherptediepte en lichtbronnen of reflecterende elementen in de achtergrond, dat is de korte verklaring, nu volgt de uitgebreide:

Blingbling randje bokeh (per ongeluk)
De basis is inderdaad grote diafragmaopening (lage f-waarde), onderwerp scherp en lichtbronnen in de achtergrond. Daarbij is de afstand tot de lichtbronnen een belangrijk punt, voldoende afstand van het (scherpe) onderwerp om de gewenste onscherpte in de achtergrond te creëren. Als het om reflecties gaat is ook nog belangrijk in welke richting je fotografeert, bokeh bollen ontstaan namelijk door tegenlicht. Als je met ‘echte’ lichtbronnen werkt bv kerstverlichting komt de richting minder nauw dan bij reflecties.

Maar daarmee zijn we er nog niet, welk type lens je gebruikt is ook van belang, de ene lens geeft een mooier bokeh dan de andere, met name lichtsterke objectieven geven een mooi bokeh maar om nu voor dat effect apart een lens aan te schaffen is er een beetje over. Beter gewoon gaan experimenteren met wat je al hebt. En tenslotte heeft de camera zelf ook nog wat te vertellen en wel de grootte van de sensor speelt ook een rol, hoe kleiner de sensor hoe minder mooi bokeh je krijgt.


Om zelf eens te experimenteren met bokeh heb ik een opstelling gemaakt met een zwart doek tegen de boekenkast waartegen ik vervolgens kerstlampjes heb aangebracht met behulp van wasknijpers, een lamp, een statief om kerstballen aan op te hangen halverwege de ruimte en m’n camera op statief aan het andere eind van de ruimte. Conclusie nummer 1, ik heb veel te weinig interessante kerstballen en 2, voor 100mm lens zijn al m’n kerstballen te groot ofwel is m’n huis te klein. De reflectie van de lichtjes in de glazen pegels geeft wel een mooi extra effect, maar de gewerkte kerstballen zijn toch een interessanter onderwerp. Ik had ook nog wat echt glazen ballen uit de doos gehaald,
deze leken me ook geschikt als onderwerp. 
Ik had ze alleen wel meteen erna terug moeten steken en niet op de keukentafel moeten leggen. Ook al had ik ze goed in het midden achter wat boekjes geparkeerd, niks houdt mijn kat weg van kerstballen, alleen was ze wel heel verbaasd dat deze niet stuiterde maar met een pets in stukken viel. Loop ik dus te mopperen, net met de stofzuiger de scherven opgedaan en dan laat ik zelf nog even een glaspegel vallen.  Kerst fotoshoot = -1 kerstbal,  -1 glaspegel  Maar even terug naar het onderwerp:

Mijn ‘oude’ 35-80 zoomlens blijkt ook een leuk bokeh effect te geven en wat de afstand betreft kan het net, met m’n rug tegen de muur. Wel wat spelen met de opstelling want ik moet de weerspiegeling van de deur ook enigszins uit beeld zien te houden en wel zorgen dat ik de achtergrond niet verlicht want dan komen de draden van de kerstverlichting weer in beeld. Al met al toch lastiger dan het lijkt, maar wel een leuke bezigheid.

 
De volgende stap is het creëren van een creatief bokeh. Het aantal lamellen van het diafragma van de lens bepaald of je bokeh mooi rond of meer hoekig wordt, maar je kunt met wat karton nog andere vormen bokeh creëren. Nu kun je met karton een soort overzetstuk maken om over de lens te schuiven, maar ik wil eigenlijk gewoon nog even ter afsluiting proberen of het me lukt om een figuurtje in m’n bokeh te krijgen. Op internet heb ik namelijk ook verschillende reacties gelezen van mensen die het maar niet voor elkaar krijgen. Dus in plaats van meteen uitgebreid te gaan knutselen neem ik 1 donkergroen stukje karton (moet eigenlijk met zwart karton maar deze had ik nog liggen) pons met een van de
Volgende keer zo!
kerstponsen een kaars met hulst uit een hoekje en proberen maar. Het uit geponste figuurtje is vaag zichtbaar als ik het karton voor de lens houd, maar de opening is te klein dus m’n onderwerp krijg ik niet scherp. Nieuwe poging, een ster in het midden van het kartonnetje. Hier heb ik geen pons voor dus nu is het klungelen met een mesje en het 
resultaat is niet zo strak als ik in gedachten had, maar het idee is er. Nu krijg ik inderdaad een sterren bokeh en ik kom er al snel achter dat de afstand tot de kerstlampjes hierbij nog nauwkeuriger komt. Als ik mijn camera dichter bij mijn onderwerp zet (en dus ook dichter bij de kerstlampjes) wordt het sterren bokeh onduidelijker. 


Stiekem ben ik nu toch alweer een paar uur bezig met m’n kerst fotoshoot dus nog een paar fotootjes met sterren bokeh en dan het hele gebeuren maar weer afbreken en opruimen want ik wil ook nog even op de computer het resultaat bekijken. Met de nabewerking kun je vervolgens ook nog meerdere uren zoet zijn, want het begint met de foto’s as-is maar al snel wordt dat experimenteren met bollen bij klonen, kopiëren, verschalen, van kleur veranderen, in negatief zetten, … ,  de ideeën zijn vrijwel eindeloos

En nu nog op pad voor nog wat andere attributen zodat ik de volgende keer nog wat andere strategieën kan proberen, want ik heb nu de smaak te pakken