Willems Wondere Weiland 2014

Nu heb ik dus al een verslagje van Turkije als concept klaar staan, moet er alleen nog even wat leuke plaatjes bij zoeken, maar nu hebben we ook al Willems Wondere Weiland 2014 gehad waar ik over moet bloggen. MOET inderdaad, ‘men’ verwacht half en half een leuk stukje van me dus ik zal m’n best doen:

Zaterdag 5 juli 2014 was het weer tijd voor WWW, dit keer de Wild West editie. Aangezien de mannen uit Budel vorig jaar al een dag eerder vertrokken waren had ik de vrijdag ook maar vast vrij gepakt om vervolgens het bericht te krijgen dat ze op donderdagavond al richting Hooglanderveen vertrokken. Dat kan ik niet maken met die twee kattenbeestjes van me, ze kunnen wel even alleen blijven mits vers verschoonde kattenbak, wat extra voer en extra water, maar als de kattenbak niet op tijd wordt verschoont wordt ik er op afgerekend, nog daargelaten de beschuldigende blikken die ik krijg gewoon omdat ik ze te lang alleen gelaten heb. Dus ik vertrok vrijdag tegen de middag die kant uit.

Aangekomen op het terrein bleken er dit keer wel 3 tenten op kamp Brabant te staan (we gaan het vanaf nu zo noemen omdat het een steeds groter gedeelte van het backstage gebied opslokt), behalve de slaapzaal was er het overdekt terras en de overdekte keuken met maar liefst 2½ koelkast, een vrieskastje en natuurlijk de koffie machine. In de slaapzaal was nog een mooi plekje voor mij gereserveerd, dat dacht ik, maar toen ik m’n bedje wilde opzetten kreeg ik te horen, als je wilt slapen dan zou ik een ander plekje zoeken, we hebben een berucht snurker in de crew. 

Na nog wat helpen her en der was het wel ongeveer tijd om de BBQ op te stoken, en er was voetbal op klein scherm (telefoonschermpje) de digitenne installatie wilde maar niet genoeg signaal binnenkrijgen om beeld te geven, jammer jongens. De organisatie had wel op ons geteld met het eten dus werden er een paar bordjes eten naar kamp Brabant gehaald om de BBQ mee aan te vullen.

Er was lekkere soort nasi met kip, aardappelbolletjes, gehaktballetjes en salade, en dan van de BBQ:  worst, frikadel en hamburger met gebakken uitjes.

Om toch nog wat van het voetbal mee te krijgen was er een bouwradio georganiseerd, en verder was er ook bij de wedstrijd van 22:00 uur het ‘Klein Scherm’ . 
Het was gezellig op het overdekt terras, Erik en Roland zaten op hun spreekstoel of voor de insiders op hun ‘spreekgemak’, en er waren blikjes lekker koud bier,  maar ik heb het toch maar niet te laat gemaakt (lees: ze ging als eerste slapen)

De zaterdagochtend was ik al vroeg wakker, gelukkig Ad ook een niet lang daarna Sjaak en Peter. Ontbijt van de bakplaat, eieren met spek en worstjes. Natuurlijk een verse bak koffie erbij. Daarna het overdekt terras naar voren (Post Hoofdpoort) brengen en  de laatste dingetjes in orde maken.Om 11 uur begon het te regenen, gelukkig begint het festival pas om 14 uur dus het heft nog een paar uurtjes om droog te worden. Ik had me in m’n kanariegele poncho gehesen en de capuchon over m’n Amstel hoed getrokken, nu leek ik blijkbaar op een eendje (?)

Gelukkig werd het inderdaad voor 14 uur droog maar toch leek het er even op dat veel mensen vanwege de regen thuis gebleven waren, maar ik had het nog maar net gedacht en daar kwam de hele horde gasten al aan. Tegen etenstijd was het gezellig druk op de weide, of in ieder geval kwam ik toen pas zelf op de weide. Er was een televisie geregeld voor aan de hoofdpoort maar na niet heel lang ging het beeld op zwart. Vanavond voetbal, Nederland – Costa rica dus er moest snel iets anders geregeld worden. We kregen een kleiner schermpje maar toen de mannen hoorden dat er bij de nix-bar nog een groter exemplaar stond zijn ze die snel gaan halen. Video kabeltje erin, radio erbij aan want we hadden geen audio meegekregen, en we waren er weer klaar voor…. Tot er iemand op het idee kwam om warme choco te maken, waterkoker aan en pof, weg elektra. Via de porto hoorden we dat ook de stille disco zonder zat, oeps, probleem. Ad naar de stoppenkast gestuurd en even later deed alles het weer.

Toch nog eens die waterkoker geprobeerd, pof, weer alles uit, zou het aan de waterkoker liggen? Ding aan de kant gezwierd, stroom weer op en toen kwam er iemand de boel doormeten, wel stroom, geen stroom, wel stroom, videokabel terug in de tv en weer geen stroom, dat was dus de schuldige! Geen tv aan de hoofdpoort dus. Gelukkig dat Peter en ikzelf niet zo veel om voetbal geven dus de rest kon dan maar in de tent de wedstrijd gaan kijken.

En wat duurde die lang zeg! Verlenging, nog eentje en toen nog penalty’s, dat gaat allemaal van onze after party af. Toen Nederland dan eindelijk gewonnen had gingen alle gasten vrij snel naar huis, het ging allemaal zelfs sneller dan andere jaren, maar dat komt misschien omdat er toch eerder al wat volk vertrokken was om de wedstrijd thuis te kijken. Ik heb m’n amstel hoed weggegeven aan ene Sebastiaan uit Amersfoort, grappig dat verbaasde gezicht dat ie hem meteen kreeg toen ie vroeg of ie hem mocht hebben.

Weide leeg, spulletjes opruimen, overdekt terras terug naar kamp Brabant en op naar de tent voor de speech, een drankje en wat snacks uit het vet. Daarna op naar kamp Brabant voor de after after party , hier tenminste wel koud bier en ook de BBQ werd weer opgestookt voor nog wat snacks. Danny op pad gestuurd voor wat broodjes, komt die terug met vanalles en nog wat. Voor we er erg in hadden was het alweer laat, of eigenlijk vroeg. Ik was wel weer een van de eerste die d’r nestje in kroop, maar het duurde niet lang voor de rest ook ging slapen.

Zondagochtend toch weer vroeg wakker, als altijd eerst maar even een after picture geknipt op de weide. De anderen in onze slaapzaal waren ook redelijk op tijd wakker en na weer een stevig ontbijtje werd kamp Brabant weer afgebroken. Om een uurtje of 11 zat ik alweer in de auto op weg naar huis. Het was weer een geslaagd feestje

Zo, weer een vakje ingekleurd

Create your own travel map - TravBuddy

Net terug uit Turkije, verslagje en foto's volgen later

Voorzetlenzen voor smartphones

Op zoek naar heel iets anders kwam ik toevallig dit tegen: Voorzetlenzen voor smartphones. 
Nooit over nagedacht, maar eigenlijk een hele logische ontwikkeling. 
De telefoons van tegenwoordig kunnen zo veel, en de meeste zijn ook nog eens uitgerust met een –tig pixel camera en er zijn diverse app’s om foto’s te bewerken, delen enz enz enz dat je op zoiets gewoon kon wachten. 
 

Zelf gebruik ik ook geregeld mijn telefooncamera, om even snel een foto te maken en te mailen of om op vakantie een panoramaatje te schieten, vele malen makkelijker dan achteraf verschillende plaatjes aan elkaar te plakken. 
Ik ben nu eigenlijk wel nieuwsgierig, zou het echt iets zijn? De goedkopere versies heb ik niet veel over kunnen vinden, ze worden her en der aangeboden, maar reviews zijn er amper. De prijzen die ik heb kunnen vinden is allemaal tientjeswerk dus misschien wel leuk om gewoon eens te proberen.

De Sony QX10 en QX100 zijn dan weer bijna camera’s op zich. Ze werken met een app en wifi en hebben zelfs eigen opslagcapaciteit. 

Maar de prijzen voor dit soort lenzen liggen dan ook een heel stuk hoger, in de honderdjes zeg maar (QX10 kost zo’n €200,-), voor die prijzen heb je ook al een heel leuke compactcamera. 

Over deze lenzen is wel wat meer te vinden, zo heeft o.a. Testaankoop (Belgische Consumentenbond) er een stukje over op hun site staan, mocht je dit willen nalezen: www.test-aankoop.be 

Mocht iemand ‘echte’ reviews over de goedkope en dure voorzetlenzen vinden dan hoor ik het graag, wellicht wordt vervolgd …

Lichtstoet Neerpelt 2014

Vorig jaar had ik al het plan om mijn vriendin, haar man en twee kinderen mee te nemen naar de lichtstoet, helaas sloeg toen de griep toe bij zoonlief dus kon het niet door gaan. Dit jaar een nieuwe poging dan maar. Ik zal eerst eens uitleggen wat die lichtstoet eigenlijk is. Zoals op de meeste plaatsen in het zuiden wordt ook in Neerpelt carnaval gevierd, en daar hoort uiteraard een carnavalsoptocht bij. In Neerpelt wordt die gehouden op de carnavalszondagavond en aangezien het dan donker is, is de optocht verlicht ofwel: lichtstoet. Eerst thuis nog even lekker spaghetti gegeten en toen richting centrum. Te voet is wel te doen, maar toch maar beter met de auto. Parkeren leek even een uitdaging te worden maar het lukte toch om een plekje redelijk dicht bij het centrum te vinden. Je moet wel toegangsgeld betalen maar kinderen onder de 12 jaar zijn gratis, dat scheelde toch weer twee personen. We hadden een mooi plekje bij het gemeentehuis dus nu maar wachten op de eerste wagens. Wachten is altijd vervelend vooral voor kinderen, maar het was snel vergeten toen de eerste reclamewagens langskwamen en er snoep gegooid werd. Dat kenden die twee helemaal niet, en hoewel ik het van tevoren wel had verteld was het toch een gevalletje eerst zien dan geloven. Nu kreeg ik ook eindelijk de carnavalswagen te zien die in de stal tegenover mij is opgebouwd, ik heb al dagen lol gehad van de muziek en knipperende lichten in de verte en hoewel ze wel al een paar keer bij mij door de straat zijn gereden heb ik hem nog niet goed kunnen bekijken.
Hij ziet er goed uit, en nu weet ik ook meteen waarom ik aldoor duiveltjes door de straat zie fietsen en lopen. Bij wagen nummer 40 begon de kou en vermoeidheid toe te slaan, wat doen we, nog even blijven of terug naar huis? Een hyperactief meisje wat het helemaal niet koud had en een vermoeid jongetje met kouwe tenen, toch nog maar even wachten want er komt nog een wagen die strooit. Al met al dus toch alle wagens langs zien komen en toen snel terug naar de auto en nog even bij mij op de keukentafel  de opbrengst uitgeschud. In tegenstelling tot andere kinderen die met hele bigshoppers langs de route stonden had ik een klein plastic zakje meegenomen en dat, jaszakken, mijn tas en mama's tas waren goed gevuld. Zakjes chips, popcorn, koeken, lolly's en heel veel klein snoep. Even er uitgezocht wat ze niet zo lekker vinden en nog wat voor mijn snoep potje wat hier bij m'n computer staat, en de rest weer ingepakt en toen gingen ze op weg naar hun eigen bedjes. 'dit was de mooiste optocht ooit!' kreeg ik te horen, 'volgend jaar weer' en het had echt niet alleen met het snoepgoed te maken werd mij verzekerd. Volgens mij was het wel geslaagd

 

Hoe zit dat nou met die pixels?

Ik weet wel dat een groter aantal pixels niet automatische een betere foto maakt, maar waarom precies was me niet helemaal duidelijk dus ging ik op zoek naar het antwoord. Dat bleek toch nog lastiger dan gedacht. Eigenlijk komt het er op neer dat het tot op een bepaalde hoogte wel klopt, dat maakt het geheel natuurlijk erg verwarrend. Ik zal het proberen uit te leggen. Om te beginnen het gegeven dat we geen grotere afdrukken gaan maken dan A3 formaat (=297x420mm) , voor grotere formaten wordt een groter aantal pixels wel degelijk belangrijk. Als je nu denkt ‘maar ik wil een stuk van mijn foto kunnen uitvergroten dus ik heb meer pixels nodig’ dan leg eerst maar eens een gewoon foto formaatje (bv 10x15cm) op een velletje A3, dan zie je dat je beste een eind kunt vergroten. 

Wat is een pixel eigenlijk? Een pixel is een gekleurd blokje, en veel blokjes vormen samen een afbeelding. Hoe meer blokjes hoe meer detail. 

Dus meer pixels is beter? Niet helemaal. Elk blokje vangt licht op, hoe meer licht hoe helderder de afbeelding. Maar, hoe meer blokjes je in een vlak zet, hoe kleiner ze worden, hoe minder licht ze kunnen opvangen. 

Dus minder pixels is beter? Ook weer niet waar, het gaat om de verhouding.In geval van fotocamera’s gaat het dus niet alleen om het aantal pixels, maar ook om de grootte van de sensor. De kleine sensor van de gemiddelde compact camera heeft voldoende aan 5 a 6 megapixels (1 megapixel = 1 miljoen pixels), een groter aantallen pixels heeft hiervoor geen of zelfs een negatief effect. 

De spiegelreflexcamera’s hebben een grotere sensor waardoor er meer pixels op kunnen zonder dat deze te klein worden, 10 en zelfs meer megapixels. Bij de keuze van een camera is het dus net zo belangrijk om op de sensor te letten dan enkel op het aantal megapixels af te gaan. 

Er hangt nog een nadeel aan veel megapixels hebben namelijk de bestandgrootte. Meer pixels = een groter bestand, dat betekend dat je een groter geheugenkaartje bij de camera nodig hebt voor hetzelfde aantal foto’s en dat je foto’s meer plaats in beslag nemen op de PC. Als je opnames in RAW maakt worden de gegevens van alle pixels opgeslagen, dit geeft een groot bestand, maar wel met alle gegevens die op de sensor zijn gekomen. Een opname in JPEG is een stuk kleiner, maar bevat ook minder informatie. Als je de keuzemogelijkheid hebt tussen RAW of JPEG zou je kunnen kiezen om in JPEG opnames te maken om minder grote bestanden te krijgen, dit zou ik niet aanraden, de informatie die de JPEG ‘vertaling’ verliest kun je namelijk niet meer terughalen. 

Conclusie: Het blijft een lastige, meer pixels is soms beter maar het is al lang geen graadmeter meer voor een goede camera!

N.B. De plaatjes heb ik dit keer gewoon bijeen ge-googled, volgende keer post ik weer eigen werk

FIJNE FEESTDAGEN

Zomervakantie in Oktober

Hehe, eindelijk eind oktober van m'n 'zomer' vakantie mogen genieten. Door al het gedoe van afgelopen tijd is het allemaal wat verder op het jaar geschoven dan eigenlijk de bedoeling was. Gelukkig bleek deze tijd voor de bestemming die ik gekozen had (Nepal) nog niet eens zo heel verkeerd, na de moesson en voor de kou. Ik had geboekt bij Shoestring, nog nooit eerder mee weggeweest dus afwachten hoe dat zou zijn. Niet dat het echt een goedkope vakantie was, maar ik heb wel aldoor lopen roepen: "Tsja, een low budget vakantie, dan moet je de helft van de tijd zelf lopen" Mijn keuze was namelijk gevallen op de avontuurlijke reis waar een 5-daagse trektocht bij zit. Ik maakte me wel een beetje ongerust of dit niet te zwaar zou zijn, maar achteraf bleek dit wel een goede keuze, ik had dit niet willen missen! De route globaal was Kathmandu-Pokhara dan de 5-daagse Ghorepani Circle met als hoogtepunt Poon Hill (zowel hoogte- als hoogste punt) Pokhara-Chitwan en vervolgens terug naar Kathmandu. Het verschil tussen Kathmandu en de omgeving van Ghorepani kan werkelijk niet groter zijn.

Kathmandu is een heksenketel, te veel verkeer voor de kleine straatjes, straat verkopers, fietstaxi’s, stoffig en allerlei geuren/stank (net hoe je dat zelf wilt zien). Als je vervolgens in Pokhara aankomt is het al een stuk rustiger en korte tijd nadat je bent begonnen aan de trek ben je in een compleet andere wereld. Hier geen gemotoriseerd verkeer maar akkers, bos, rust en frisse lucht. Zo nu en dan moet je even aan de kant gaan staan voor een groepje muilezels, maar dat komt mooi uit, want dan kun je even wat onopvallend op adem komen. De 2e dag van de trek staat bekend als de zwaarste, dan stijg je zo’n 1100 meter over vrijwel enkel stenen traptreden, en dan niet van die mooie gelijkmatige zoals we hier kennen.

De 3e dag moet je vroeg op om het laatste stuk naar Poon Hill te klimmen voor de zonsopkomst over de Annapurna range, één tip voor wie deze tocht ook wil gaan doen, zorg dat je wat te eten (koek, snackreep, chocolade of zoiets) voor deze vroege ochtend hebt want het ontbijt staat pas gepland voor de terugweg, en zo’n klim maken op een lege maag is mij een beetje tegengevallen. Vergis je ook vooral niet in de afdaling, met name bij de trappen moet je erg uitkijken dat je je gewrichten niet te veel belast en natuurlijk ook dat je niet valt en iets breekt. In deze omgeving ben je niet zo snel in een ziekenhuis voor een gipsje, maar daar moet je maar niet te veel over nadenken. Behalve de stenen trappen bestaat de tocht uit het zogenaamde ‘Nepali flat’ ofwel ‘a little bit up and a little bit down’, als je dan bedenkt dat Nepal ‘s werelds hoogste bergen heeft en het 3210 meter hoge Poon Hill voor hun geen berg is maar een heuvel dan kun je vast wel bedenken wat dat Nepali flat dan inhoudt. En toch is me de tocht goed meegevallen, wat spierpijn in de kuiten van de afdaling, maar verder niks aan de hand. Helaas hadden we geen volledige dag in Pokhara.

Er is daar genoeg te doen, vooral veel outdoor dingetjes, maar helaas niet genoeg tijd om het te kunnen regelen. Zo had ik graag een tochtje te paard gemaakt, dat kan daar wel, maar onze gids kreeg het voor die ene halve dag niet meer geregeld.

Chitwan is weer een andere wereld, hier woont de tijger en de lippenbeer, deze laatste noemen ze hier bahloe, kan geen toeval zijn dat de beer uit ‘Jungle book’ ook zo heet. Geen van deze twee gespot trouwens, wel de neushoorn, tijdens de jungle walk en de olifant safari. De rit op de olifant was wel leuk, maar ik vond het een echt toeristen dingetje en niet echt een safari.

De neushoorn mama en kind trok zich niks aan van de 20-tal olifanten die om ze heen stonden. De beschrijving  gaf al aan dat de olifant het ideale vervoersmiddel bij een safari door dit gebied is omdat het wild ze niet ziet als bedreiging en zich dus makkelijker laat spotten. Maar dit stel neushoorns was duidelijk ook gewent aan mensen want na even stil en fluisterig te doen begonnen de toeristen weer op gewone sterkte te kakelen en die twee trokken zich er niks van aan. Beetje nep eigenlijk dus, maar toch leuk.

Terug in Kathmandu nog genoeg tijd om nog wat tempels te bezoeken en souvenirs te shoppen. Samen met 4 anderen van de groep had ik het geluk dat we de late vlucht hadden wat betekende dat we nog een hele dag in Kathmandu hadden. Nadeel was wel dat we een extra overstap hadden zodat de terugreis wel erg lang was.

Nu de foto’s uitzoeken en er een leuk fotoalbum van in elkaar knutselen, nog een hele klus …