de allerlaatste Trierenberg fotowedstrijd

Al een paar jaar heb ik foto’s ingestuurd voor de grote fotowedstrijd Trierenberg Super Circuit. Inzendingen van over de hele wereld dingen mee naar prijzen, medailles en een of meerdere plaatsen op de bijbehorende tentoonstellingen waaronder de hoofdtentoonstelling in Linz en slideshow tours in verschillende steden waaronder Wenen, Salzburg en Innsbruck  (voor deze editie zijn de data verschoven naar 2023 dus je kunt ze nog gaan bezoeken) . De eerste keer meedoen 2 thema’s met telkens 4 foto’s, op 2 foto’s 2 acceptaties van de 4 beoordelingsrondes dus al helemaal niet slecht (al zeg ik het zelf) 2jaar later nog eens geprobeerd weer 2x4 foto’s dit keer al wat meer acceptaties en de keer daarna weer meer. Bij deze laatste editie (weer 2x4 foto’s) waarvan 6 fotos met 4 van 4 acceptaties … ware het niet dat dit de laatste editie was dan zou ik volgende keer vast iets gewonnen hebben ( dat hou maar vol ) Om aan deze wedstrijd mee te mogen doen moet je wel betalen per section (4 foto’s)  maar je krijgt sowieso na afloop 2 mooie catalogussen (van de super circuit en de special themes) per post en een rapport van de beoordeling van je foto’s in de mail. Mijn foto’s hebben de catalogus niet gehaald, ik had wel gehoopt dat er toch eentje in zou staan maar helaas.

Een aantal weken nadat ik de catalogussen thuisgestuurd had gekregen kreeg ik een mailtje met de mededeling dat 1 van mijn foto’s geselecteerd is voor in het grote boek (LUXURY EDITION XII) Het laatste grote boek wel te verstaan. En of ik het boek wil bestellen … ja natuurlijk, de eerste keer dat me zoiets overkomt dan wil ik natuurlijk dat boek hebben !!!

En goeie week later werd het boek afgeleverd, snel doorbladeren op zoek naar mijn foto want ik wist helemaal niet hoe dat die er precies in zou staan, kon net zo goed met 5 of 7 anderen op een pagina zijn, maar hij staat met 3 anderen op 1 pagina en dan ook nog linksboven van die 4 (de plek waar je oog het eerst valt) Toch een beetje trots op hoor, zeker als je bedenkt dat er 150.000 inzendingen uit 130 landen waren.

Nu moet ik wel weer op zoek naar een andere wedstrijd, liefst een met ook een leuke catalogus en niet enkel een website. Zo’n ‘echt’ boek om door te bladeren is toch leuker 

 

Galaxy Marbles

In een van de Facebook fotografie groepen kwamen foto’s langs van borosilicaatglas knikkers in detail gefotografeerd wat scifi of onderwater effect geeft

Nieuwsgierig geworden ben ik maar eens op zoek gegaan naar deze zogenaamde Galaxy marbles. Op Internet vond ik verschillende van ook verschillende prijsklassen oplopend tot in de honderden Euro's (pfoeh!) Om een eerste poging te wagen maar op zoek gegaan naar mooie exemplaren die niet te duur waren en zo bij Nocco Nocco uitgekomen, een glas artiest (Sinem) uit Griekenland . Om te beginnen 2 knikkers besteld van de goedkoopste serie zonder planeetje (leg ik later uit)  Binnen een paar dagen werden ze al geleverd, in een mooi doosje met strik

Meteen de eerstvolgende zaterdag aan de slag; de kleinste kon ik van onderaf (door de base van de galaxy) verlichten dus ik moest even iets maken om dat goed voor elkaar te krijgen, bij de grotere ging dat niet en dus met lampjes langs verschillende kanten proberen en de schittering buiten beeld proberen te houden. Een andere (grote) uitdaging: stofjes. Op het eerste moment lijkt alles stofvrij, knikker opgepoetst met lensdoekje, op z’n plek gelegd inzoomen met macro objectief … dju stofjes. Balgje van de lens schoonmaak set geprobeerd maar die blaast de knikker al bijna van z’n voetje, busje lucht hoef ik dus al niet te proberen dan … dun penseeltje en dan maar proberend de stofjes buiten beeld te vegen.

Iedere kant van de knikkers is anders dus een klein stukje draaien en hop hele andere galaxy. De ingesloten luchtbelletjes lijken wel planeten, vooral als het licht zo valt dat ze massief metaal lijken. Nog wat andere kleuren toegevoegd met de gellekes die ik voor mijn flitsers heb gekocht op de Ali’s en dan de nabewerking. 

Nog steeds heel veel stofjes in m’n beelden die ik zo veel mogelijk probeer weg te poetsen met het retoucheerpenseel in Photoshop. Een aantal laat ik ook gewoon zitten omdat ze lijken op nevels in ‘the galaxy’ (wel je fantasie gebruiken natuurlijk) Een aantal foto’s ga ik nog wat verder mee knutselen, de boog Galaxy  bijvoorbeeld is een klein deel van een foto waar ik heel veel meer heb weggepoetst en in Photoshop vervolgens lensflare en een ster effect heb toegevoegd. De mogelijkheden zijn vooralsnog eindeloos …

Na deze eerste serie heb ik de smaak te pakken en niet lang daarna zit ik weer op de site knikkers te kijken. Dit keer heb ik mezelf bedacht dat je aan zo’n knikker alleen niet zo veel hebt als je klaar bent met fotograferen. Maar op de website staan ook hangers en armbanden en nog andere dingetjes (geef me gewoon een excuus om nog wat van dat spul te kopen!) Dus dit keer bestel ik 2 hangers, een Galaxy met planeet (een stukje opaal als insluitsel) en een die lijkt op iets wat in een koraalrif groeit/leeft. Ook met deze 2 ben ik weer helemaal los gegaan. Het stofjes probleem heb ik nog niet helemaal opgelost, het is tussentijds poetsen en vegen geblazen om het aantal stofjes zo laag mogelijk te houden en dan in nabewerking nog wat meer wegpoetsen

Uiteindelijk ook nog een hanger van een andere shop gekocht, deze lijkt op het oog in ieder geval geen handwerk te zijn maar was ook een stuk goedkoper. Met deze moet ik nog aan de slag en aangezien je veel details pas ziet als je er met de 2x macro bijna tegenaan zit kan ik nog niet zeggen of dit beter is of juist niet. Nocco Nocco staat in ieder geval in mijn favorietenlijst dus als die mooi spul blijft maken dan heb ik vast niet mijn laatste bestelling gedaan.

 

 

 

 

Workshop Meel & Melk

Weer eens een leuke workshop/fotoshoot gedaan in de categorie ‘beter niet thuis proberen’ Meel en Melk dit keer en ja het is precies wat je denkt, gooi en smijt kliederwerk. Net als vuur en vlam deze ook weer bij CCC.Fotounie in Tilburg (die hebben regelmatig van die leuke dingen op de agenda staan)  11:00 beginnen, half uurtje eerder inloop, bakkie koffie, alvast een broodje erbij

Het grote voordeel van deze studiolocatie is dat er een grote rolpoort zit waardoor we als fotografen binnen kunnen staan terwijl het smotswerk buiten gebeurt, na afloop gewoon even de tuinslang erover en klaar. De straat is nog gewoon in gebruik dus af en toe moet er even iemand langs (niet heel vaak gelukkig) en dan wordt er even vreemd gekeken (of niet, dan zijn het buurtgenoten die het eerder gezien hebben). Een stellage met zwart doek en lampen, en een zwart zeil op de grond.

Veel pakken meel, een kanon op perslucht om meel mee af te schieten en natuurlijk modellen. Voor deel 2 zijn al wat emmers melk met yoghurt (om het wat dikker te maken) klaargemaakt die lekker in de zon staan op te warmen (lekker is anders lijkt me) De modellen komen in verschillende kledij, worden gepoederd en na aftellen een sprong, een gooi met een rok of een twirl om maar zo veel mogelijk meel rond te gooien. Het kanon wordt erbij ingezet en er wordt wat geëxperimenteerd met attributen. Na de eerste paar foto’s weet ik al dat dit weer een zeer geslaagde dag gaat zijn.

 

 

Na een pauze met broodjes en koffie, thee of fris is het onderdeel melk aan de beurt. Voor de modellen is dit nog meer afzien dan proestend door de meelwolk. Sprongen zijn er nu ook niet bij want na een melkworp is de ondergrond een glibberige bende dus uitkijken dat niemand uitglijd.  Het melk-yoghurt mengsel stinkt en op de meeste foto’s zie je de modellen met de ogen dicht, als je geluk hebt heb je net daarvoor geknipt en heb je ogen open, maar bij de splash knijpt iedereen ze stijf dicht (begrijpelijk!) Er moet ook nog een beetje gemixt worden om de juiste dikte te krijgen, nog wat extra yoghurt erdoor. Het is een grote smeerboel, maar ook van dit onderdeel heb ik toch heel wat geslaagde plaatjes kunnen maken.

Als afsluiter krijgen we nog diner, Indonesisch, lekker. Weer allemaal helemaal prima geregeld. Ik denk dat ik toch maar eens lid moet worden van deze club want ik heb nu in korte tijd al 2 van die leuke workshops gedaan, er staan nog verschillende leuke op de site en als ik de leden mag geloven (en dat doe ik) zijn de speciale members activiteiten ook zeer de moeite waard. Ik denk dat ik mezelf dat eens cadeau ga doen ...

 

Modellen: Galyna Kyyashko, Anna Syahari, Randie Vriens, Luna en Lindhe van Haandel

Urbex met Bob, en nog eens zonder Bob

Het is alweer een tijdje geleden (maart) maar via breedbeeld konden we met de fotoclub een workshop Urbex doen met Bob Thissen, 7 leden gingen mee op pad in een staalfabriek in de omgeving Luik ook bekend als HFB Ougree. Na een even bellen van waar we geparkeerd staan komt Bob daar ook naartoe en gezamenlijk gaan we op pad. De locatie staat op de lijst om gesloopt te worden en volgens Bob hoeven we niet bang te zijn voor bewaking want die zouden inmiddels vertrokken zijn. Verder wel kans koperdieven tegen te komen maar daar heb je geen last van, en natuurlijk andere Urbexers. Camera in de aanslag and go! Bob weet de leukste / beste / meest fotogenieke plekjes op het terrein. Zo is er nog 1 controlekamer die nog redelijk intact is, volgens Bob zijn de andere controlekamers gesloopt en in brand gestoken door koperdieven (of vandalen) we gaan dus even bij de ‘intacte’ kijken. Pikdonker daar en ik heb enkel een lampje bij me wat net mijn paadje kan verlichten. Bob heeft beter licht bij zich en is bereid om de boel wat op te lichten zodat we foto’s kunnen maken. Hetzelfde ook bij het Lab hoewel hier wel ramen zijn die wat licht binnenlaten. We gaan ook nog even naar de transportbanden kijken en dan het dak op voor de lunch (zelf meegebracht) in stijl. We horen Bob uit over zijn belevenissen met Urbex, hij gaat heel de wereld over voor locaties. Hoe vind je die dan, ben je wel eens gepakt en wat gebeurt er dan; hooguit waarschuwing of boete maar Italië is wel naar hem op zoek wegens spionage (verkeerde locatie gekozen … iets militair … geen goed idee) maar hij heeft zijn advocaat erop zitten (!) Op het dak maken we nog even een groepsfoto en daarna gaan we ieder voor zich het buitengebied verkennen.

Op de terugweg ‘overvallen’ we een eettentje, die wisten even niet hoe ze het hadden, tent zat ineens vol, stoelen en tafels bijeen schuiven en bakje nootjes op tafel. Daar hebben we nog even zitten na-borrelen. Bob heeft ook nog een van zijn boeken aan Victor kunnen verkopen en ik heb even op zijn website gekeken, misschien koop ik er ook nog wel 1 of 2 of wacht tot deel 3 er is (die zit in de afrondfase)

Toch wel apart dat zoiets door Breedbeeld georganiseerd (en betaald) wordt terwijl het eigenlijk helemaal niet mag … niet te lang over nadenken … en het hek was los dus … 

Een aantal weken later (mei) hebben we het uitje nog een keer min of meer over gedaan, met 5 personen dit keer en nu ook de andere optionele locatie bekeken; de wolwasserij met de Urbex naam Usine S. Maar goed dat we deze locatie niet voor de workshop hebben gedaan want een heel deel was afgezet en gebruikt voor opslag van materiaal en hulpgoederen voor de slachtoffers van de overstromingen van vorig jaar. De site zelf heeft duidelijk ook onder water gestaan dus het stinkt en de drek zit tot tegen het plafond. Ondanks alles is het toch nog een leuke site om te bezoeken hoewel de mooiste ruimtes met de trap en de ovens nu net ontoegankelijk zijn.

 

 

 

Daarna dus nog een keertje naar HFB Ougree, Voor 3 van ons in de herhaling en voor 2 een nieuwe site. Helaas niet van die mooie jakobsladders in de hal zoals vorige keer, en er is weeral meer vernield dan vorige keer maar toch weer wat mooie plaatjes geknipt. We zijn op het laatst even opgesplitst in 2 groepen omdat de ene groep nog even naar die andere hal met de transportbanden wilde en Kris en ik het wel mooi geweest vonden en bij het treintje bleven wachten. Worden die anderen toch aangesproken door politie die op het terrein controleert ... niks aan de hand verder, fotografen worden blijkbaar gedoogd dus ze kwamen er met een foei vanaf. En we waren toch al aan het afronden. Hetzelfde tentje nog eens overvallen voor koffie en daarna naar huis.

 

Willems Wondere Weiland '22 (20j WWW)

Na 2 jaar Corona dit jaar eindelijk weer een keer Willems Wondere Weiland oftewel WWW en wel de 20-jarige jubileum editie. Zonder Willem helaas, maar met Kamp Brabant (in uitgeklede vorm)

De Brabanders zijn een dusdanig fenomeen geworden dat het zelfs op de vergunningstekening voor de gemeente Amersfoort vermeld staat. Net als overal op dit moment kampen we wel met personeelstekort; 2 echte Brabos, 1 Kaaskop en 1 Belg, precies net wat tekort om de straat en de parking te doen, maar het moet maar. In het kamp zelf is ook e.e.a. gekrompen met name de slaapzaal: er was al maar de helft opgezet omdat de rest stuk of incompleet was, maar zelfs dat deel bleek niet langer waterdicht. Ik heb er zelf geen last van gehad omdat het vanaf vrijdag gewoon droog is gebleven, maar tegen de bui van donderdag avond bleek hij niet bestand. Stefan en Roland hebben dus een en ander aan de waslijn moeten hangen. 

Hans kwam vrijdag ook alvast een kijkje nemen hoe het er voor stond maar is savonds nog even naar huis geweest om zich zaterdagochtend weer te melden. Zoals anders heb ik vrijdagmiddag m’n bed in de tent geschoven, nog wat geholpen met de rekken voor de fietsenstalling en savonds gezellig bij het kampvuur. 

Zaterdag ochtend rustig opstarten met een uitgebreid ontbijt en net na de middag langzaam opstarten. De eerste gasten waren er al (veel) te vroeg, het feest begint op 14:00u maar al voor 13:00 stonden er mensen voor de deur te wachten. Dan moeten wij dus ook aan de slag. In het begin nog wat rustig maar al snel begon het goed te lopen. Een vreemde vogel die ze bij de ingang teruggestuurd hadden heeft even bij de weg nog van z’n voeten lopen maken (negeer totaal; werkt het beste) en daarna enkel nog gemoedelijke sfeer. 

Tegen etenstijd was de parking voor auto’s vol. We moesten even bekijken hoe dit op te lossen, ergste geval zouden we mensen naar het station moeten sturen om daar te parkeren en dan met het pendelbusje terug te komen. Op het drukste moment was het 1 auto af, 1 auto op met een klein rijtje wachtenden aan de straat. Gelukkig duurde dat niet lang en het is dus net an goed gegaan. We kregen 2 man aflossing van de organisatie om even te kunnen gaan eten, heb daarna een heel kort rondje over het terrein gedaan en vlug weer terug. 

De grote uitloop na afloop van het festival verliep ook netjes, dikke rij voor het pendelbusje en af een toe wat chaos als het busje moest keren, maar behalve dat iedereen dit jaar enorm slecht lijkt te luisteren is het allemaal weer perfect gelopen. Helaas niet veel van het festival meegekregen maar vooraf en achteraf met de medewerkers voldoende lol gehad.

 

 

 Nieuwsartikel de stad amersfoort

Volgend jaar:  

Willems Wondere Weiland 2023

Zaterdag 1 juli 2023 14:00
Palestinaweg Oost, 3829 Hooglanderveen, Nederland