Willems Wondere (W)Eiland 2017

Op donderdagmiddag kreeg ik de eerste foto door van het mooi opgezette kamp Brabant op het festivalterrein in Hooglanderveen en vrijdagmiddag ben ik het maar eens van dicht bij gaan bekijken. Ik moest even kijken welk veld ik precies moest hebben want vanwege de broedende ooievaar is het ook dit jaar niet het gebruikelijke weiland maar het is ook een ander weiland dan vorig jaar. Het blijkt nu het veld tegenover dat van vorig jaar te zijn, aan de Palestinaweg Oost. 

Voor het parkeren van auto’s en fietsen is net als vorig jaar een veld aan de Palestinaweg beschikbaar. Kamp Brabant is opgezet rechts naast de ingang, mooi in een hoek. Ik had van tevoren  nog even gevraagd of de slaapzaal weer opgezet zou worden of dat ik m’n tentje mee moest nemen, want nu Ad en Peter hun wwwerkzaamheden wat aan het afbouwen zijn was het even de vraag hoeveel van het hele circus mee zou komen, maar gewoon als anders, enkel de terrasverwarming is in Budel gebleven. Ik schuif m’n bedje tussen die van Hans en Stefan in.

Na nog wat helpen bij wat kleine klusje, water van de aanhanger naar de container sjouwen en wat worteldoek vastzetten worden we door Jacky geroepen om te komen eten in de catering tent. Daarna in het kamp eens lekker bijkletsen en bekijken hoe de koe naar z’n plek op de stijger wordt getild met de Manitou, hoe de waterval bij de ingang vorm krijgt, maar vooral veel bijkletsen met de andere vrijwilligers. Erik is zo vriendelijk om me muziek technisch

even een samenvatting van de vorige avond te geven ofwel “alle 40 fout” met als topper de Russische polka (!) Een tijdje later worden we geroepen want Willem (DE Willem) en zijn vriendin zijn voor iedereen Japanse pannenkoekjes aan het bakken. Dus aanschuiven in de cateringtent en aan de Japanse hapjes en zoutjes. Helaas heeft Erik weer als eerste z’n telefoon aangemeld op de geluidsbox maar dit keer houdt hij het op de top 40 van rond 1980. Er wordt geprobeerd om de box over te nemen, maar helaas lukt dat niet. Uiteindelijk belanden we toch weer met een biertje op het terras in Brabant.

De volgende ochtend beginnen we met een ontbijtje van worst en eieren met spek. De stroom wil niet helemaal meewerken, iets met de aggregaat. Tussen de storingen door lukt het toch om het ontbijt af te maken en meerdere potten koffie te zetten. Buurman Tommy komt ook een bakkie halen. We mogen in zijn bijgebouwtje douchen en hadden er zelfs mogen slapen als we dat hadden gewild.  

De laatste hand aan het afsluiten van het terrein en tegen 12:00 uur gaan we onze post voor aan de straat inrichten. Borden zetten, nog wat hekken, pylonen, mobiele verkeersdrempels en een bankje om te zitten. 

Die mobiele verkeersdrempels zijn wel ideaal hoor! Hier wordt beter voor geremd dan voor borden alleen. Inmiddels zijn Ad, Peter en Miranda ook gearriveerd, Ad en Peter slapen in een hotel (hun dames gaan vandaag lekker winkelen) en Miranda schuift aan in de slaapzaal.  

Langzaamaan komt het festival gebeuren op gang. Eerst hebben we nog een beetje van dat miezer weer, daarna droog maar bewolkt, maar in de loop van de dag komt zelfs de zon er door en ik ben blij dat ik van Stefan wat factor 50 kon gebruiken want met mijn factor 20 was ik waarschijnlijk toch nog hopeloos verbrand. Jimmy en Sandra komen met nog twee mensen de bar crew versterken en voor Carl en Myrthe hebben we een VIP parkeerplaats. Het pendelbusje rijdt ook vandaag weer tussen station Amersfoort-Vathorst en het festivalterrein, in eerste instantie rijd Ab alleen want Miranda is wat later maar daarna volgt het gebruikelijke gekibbel over wie er mag rijden. 

De tijd, vliegt zo gezellig met muziek op de achtergrond en zo nu en dan een bezoeker die blijft staan voor een praatje. We hebben eet bonnen gekregen maar helaas is tegen de tijd dat ik kan gaan eten de warme hap voor de vrijwilligers op. Jacky zit er best wel mee maar een krabbeltje op het bonnetje dat we bij de snackkar iets mogen bestellen vind ik ook prima, natuurlijk wel even proberen om daar de andijviestamppot met gehaktbal te bestellen, niet gelukt, het is frietje met een kroket geworden.

Na het eten nog even een rondje over het veld voor ik weer terug naar mijn post aan de straat ga.

Mooie zonsondergang vandaag! De grote uitstroom blijft vandaag uit, het terrein loopt mondjesmaat leeg en als er dan uiteindelijk echt geveegd wordt valt het mee wat er nog af komt. Een valpartij om bij schrijven in het boek van legendarische valpartijen: iemand presteert het om  met zijn fiets om de pylon te vallen. Hulpeloos spartelend lag ie in de berm terwijl wij eerst een lachbui moesten proberen te onderdrukken (niet gelukt trouwens) voor iemand te hulp schoot.

Nog even de borden, drempels en pylonen van de straat halen en dan de tent in, nu zijn wij aan de beurt. Als van ouds bier, chips en snacks van de frituur (gebakken door Carl en Myrthe) maar ook saté van de BBQ en vreemde Japanse drankjes; grote fles sake en een pruimen schnaps/likeur. Jimmy en

Roland zijn alweer aan het bedenken wat ze vandaag in onze tent parkeren, maar als ik daar aan kom is Sandra ze al voor. Er staan al palmbomen, het bord met huisregels binnen en er ligt een krokodil in Rolands bed. Met wat hulp kan ze ook nog een koe van de container halen en erbij schuiven, en als wat later de jongens met de grote koeienkop op een kruiwagen aankomen gaat het van: Ahhhh en staat al een koe. Ik probeer een beetje op tijd te gaan slapen, maar dat lukt niet erg met zo’n vervelend kereltje op het terras wat telkens vanalles tegen je roept en Hans komt toestoppen met een banner en mij komt versieren met slingers. Uiteindelijk beland ik dan toch weer op het terras. In de tent van Sandra is inmiddels ook een koe naar binnen geschoven en er zijn een houten bank en tafel bij gekomen op het terras.

Uiteindelijk lukt het me dan toch nog om een paar uurtjes te slapen.

De volgende ochtend geen stroom, dus geen koffie en geen eieren met spek, volgende keer gooi ik toch maar dat camping gasstelletje in m’n auto! Dan maar langzaam opruimen. In de tent van Jimmy en Sandra (en die andere 2) is nog geen leven te bekennen. De palmbomen en andere versiersels verhuizen net zo makkelijk van onze slaapzaal naar bij hun voor de deur. Dan roept ineens iemand;

waar is Stefans fiets eigenlijk gebleven? Nu weet ik wat in vannacht nog hoorde! Stefans fiets is naar bovenop de stijger verhuisd. Patrick en de manitou maar even geregeld om hem daar weer af te halen. Als buurman Tommie hoort dat er geen koffie is draait ie om, om even later terug te komen voor de kan, hij heeft een hele pot koffie voor ons gezet, Held van de dag! We gaan maar langzaam inpakken, Ad en Peter komen Miranda weer oppikken en ik haal m’n auto maar wat dichterbij om vlug in te laaien en hem dan aan de straat te parkeren waar hij niemand in de weg staat. Dan de tenten afbreken, en als alles enkel nog aangesnoerd hoeft te worden op de aanhanger zeg ik gedag en ga richting huis, WWW’17 ook weer geslaagd!

Ooit het land van Ooit

Vorige maand bedacht ik me dat ik als ik toch naar Rotterdam moet om mijn ouders op te halen van het vliegveld ik net zo goed meteen even een kijkje kan gaan nemen bij wat vroeger het Land van Ooit was, slechts een omweggetje van een minuut of 10.

 

.

 

.

Het park heet tegenwoordig Poort van Heusden en van het Land van Ooit is niet veel meer over. Het roze kasteel staat er nog, dit is dan ook een echt kasteel (originele naam D'Oultremont) wat in zijn Land van Ooit tijd een lik roze verf heeft opgelopen. Ik heb begrepen dat de roze kleur wel binnekort gaat verdwijnen, een van de eisen van de herinrichting van het park. Verder herinneren de betoverde soldaten van Napoleon aan het Ooit tijdperk hoewel hier de tand des tijds serieus heeft toegeslagen, verder hier en daar een lap beton of asfalt, wat verdwaald ogende blauwe lantaarnpalen en een ruïne van een gefabriceerde kasteel ruïne. 

 .

Ik had niet zo veel tijd om het hele park grondig te bekijken en heb dus waarschijnlijk nog wel een en ander over het hoofd gezien, maar aangezien een van de leden van de fotoclub hier nog een uitje naartoe wil organiseren hoop ik dat dan goed te maken.

Ik heb me voornamelijk bezig gehouden met de soldaten in de vijver.

Even de achtergrond: ‘De strijd bij Waterloo’, een fontein met surrealistische beelden van soldaten in uniformen van Napoleon die langzaam het water in verdwijnen. Het verhaal hierachter vertelt dat toen Napoleon met zijn leger door Het Land van Ooit wilde trekken de soldaten werden betoverd en veranderden in standbeelden.

De fontein is al enige tijd buiten werking en het riet neemt langzaam de vijver over wat het geheel dan weer reuze interessant maakt voor fotografen. Ideaal onderwerp om eens helemaal los te gaan met HDR fotografie. Voor het sinistere effect heb ik eigenlijk wat te mooi weer, maar ‘gelukkig’ treft me ook nog even een hoosbui. Met de stormcover over de camera en de regenhoes over de cameratas laat ik me natregenen, maar niet te lang. 

M’n tijd is om, terug naar de auto en op naar Rotterdam. Dat werd echter een heel ander verhaal, met vertraging, vlucht geannuleerd en uiteindelijk mijn ouders een dag later op een heel ander vliegveld ophalen, maar daar gaan we het niet meer over hebben.

Preventorium Dolhain

Een algemeen bekend Urbex geheim is het Preventorium Dolhain 

Even wat informatie:

Het preventorium werd begin jaren 50 gebouwd in de Art Deco stijl en was een ziekenhuis om kinderen en jong volwassenen te verplegen met een beginnende of vermoedelijke tuberculose besmetting. De bouw werd voltooid in 1955, maar het 150 bedden tellende preventorium had maar een kort bestaan, door de vooruitgang in de geneeskunde en de nagenoeg uitroeiing van TBC  werd het begin jaren 80 weer gesloten omdat het niet langer rendabel was het operationeel te houden.
.

Met een klein groepje (4p.) van de fotoclub (de rest gaat op een andere datum) vertrokken we richting Limbourg, precies 1 auto vol. Het is toch zo’n dik uur rijden dus vertrek om 8:15. Bij de site parkeert onze chauffeur de auto netjes achter de bushalte zodanig dat het eventuele overige verkeer er nog aan beide zijden langs kan, de toegangsweg wordt namelijk ook gebruikt door de naastgelegen boerderijen, en verder doorrijden tot bij het pand is niet toegestaan (!) Nadat er nog wat schoenenwissels plaats hebben gehad gaan we te voet verder naar het pand.
Onze eerste opstelplaats is voor het cliché plaatje van deze site, de oude brandweer auto. Ik bedoel dit niet denigrerend, maar iedereen die hier komt maakt dit plaatje, soms wat meer ingezoomd soms wat meer uitgezoomd maar toch. 

Daarna lopen we nog gezamenlijk naar de ingang, ik hoor Victor nog zeggen tijdens de vergadering ‘nee hoor, de deur is los’. Dat klopt, de deur is los, en zelfs weg. En al was de deur op slot, er zijn zo weinig ramen over op de begane grond dat we toch wel binnengeraakt waren. 
Hierna waaieren we ieder voor zich uit doorheen het gebouw, ik begin op de eerste verdieping. 
Van de originele functie van het gebouw is niet veel meer te zien, de lokale jeugd heeft het gebouw in gebruik genomen als jeugdhonk en er zijn verschillende graffiti kunstenaar bezig geweest, wandtegeltjes zijn van de wanden gesloopt of hebben een hip kleurtje gekregen. In een van de gangen staat een bankstel en her en der zijn tafels gebouwd met autobanden en pallets. 

Ik ga door tot in de dakopbouw maar ik ben duidelijk niet de eerste die tot hier komt, je moet een stuk over het dak om er te komen maar eenmaal daar zie ik het overschot van een feestje met friet met mayo. 
Daarna besluit ik maar eens te gaan kijken in het trappenhuis waar je van bij de brandweerauto op kijkt. Hier kom ik een van onze groep tegen die hetzelfde idee had dus ik ga eerst maar even een ander deel bekijken, de gangen naar beneden. Daar kom ik de volgende tegen, en even later zijn we weer met de hele groep compleet. 

Dat duurt maar even want we willen elkaar niet voor de lens lopen. Ik kan m’n plaatjes in het trappenhuis knippen en neem nog een kijkje in/voorbij het donkere deel. Ik heb tenslotte niet voor niets een lampje in m’n tas zitten. Niet veel bijzonders hier, het donkere deel is blijkbaar ook voor de jeugd te donker 
Ik maak nog wat foto's aan de buitenkant en ook nog een paar van de brandweerauto want nu is het licht toch net weer iets anders.
Niet lang daarna komt de rest ook uit het gebouw tevoorschijn en gaan we terug richting Overpelt

Eerste mooie lentedag op het Hageven

Op de eerste echte mooie lentedag heb ik besloten om maar weer eens een kijkje te gaan nemen bij het Hageven en langs de Dommel

 
Normale tijd voor door de weeks op, ofwel idioot vroeg voor een zaterdag en tegen 7:00 u cameratas om en op het fietsje naar Bij bezoekerscentrum de Wulp. Daar fiets geparkeerd en er stond waarachtig al 1 hele auto. Er hangt nog een beetje nevel, maar de zon is al op dus het zal niet lang meer koud zijn. Op het eerste deel van mijn route staan rietpalmen die schitteren van de dauw in het vroege zonlicht. Ik probeer het vast te leggen maar dat blijkt toch lastiger dan gedacht, het statief moet precies goed staan om de schittering te kunnen vastleggen en de minste beweging schudt de dauw van de pluim. Na een aantal pogingen geef ik het op en ga verder richting de gemeente vijver. Bij de vogel kijkhut probeer ik (zoals altijd) voorzichtig ongezien naar binnen te glippen, maar het eendenspul heeft me al snel gezien en gaat er van tussen (ook zoals altijd). Ik ga maar gewoon verder want ik heb geen zin om te gaan zitten wachten tot de vogels de kust veilig wanen en weer dichter bij de hut komen.

Langs de Dommel is nog niet veel te beleven, wat bomen met katjes en het fluiten van de vogels, maar dat was het dan wel. Wel wat mooie plaatjes kunnen maken van de zonnestralen door het struikgewas heen.

Het uitkijkje waar vorige keer de trapjes bij weggehaald waren is nu geheel vernieuwd en van daaraf zie ik wel waar het zwanenkoppeltje uithangt, te ver weg voor een leuke foto.

Bij het wildhek staat op een bord de winnende foto van de fotowedstrijd van Natuurpunt (stel scherp op het Hageven), de fotograaf is de voorzitter van de fotoclub waar ik lid van ben. Van de runderen geen spoor vandaag.

Het vlonder pad aan de andere kant van de brug over de Dommel is helemaal vrij gemaakt,

dat is ook wel eens anders geweest en als het riet opnieuw uitschiet is het binnen de kortste keren weer een oerwoud. Ik loop tot aan de grenspaal en draai dan terug om vervolgens af te zwaaien op zoek naar mosjes en ander klein spul.

De mossen hebben het in ieder geval wel al helemaal lente, ze staan volop in bloei. Ik heb verschillende soorten gevonden en geprobeerd vast te leggen, met wisselend resultaat. 

Ruig haarmos is de lastigste, de zaadhulsjes zijn heel fijn en staan kort op elkaar waardoor het lastig is scherp te stellen op meer dan 1 steeltje. Bekermos en de Heidelucifer zijn ietsjes makkelijker maar het komt er in het kort op neer dat ik gewoon weer een hele tijd op m’n knieën op de hei rondgekropen heb, gelukkig zijn de andere wandelaars niet vroeg vandaag.

Op de terugweg kom ik er achter dat er bij de Dommel  ook nog een klein Maria kapelletje staat, nu ze dat gedeelte gemaaid hebben is het ineens tevoorschijn gekomen.

Bezoekerscentrum de Wulp is geopend als ik tegen 10 uur daar aankom, dat is anders nooit maar vandaag is er plantenverkoop van het Natuurhulpcentrum (= dieren opvang en rehabilitatie). Ik maak van de gelegenheid gebruik om een kopje koffie te drinken op de boomstam aan de parking zijde (Het terras ligt nog in de schaduw). Op de boomstam zit een hagedisje te zonnen, maar die vind het prima dat ik er naast kom zitten. Na de koffie ga ik eens horen wat die plantenverkoop van dat natuurhulpcentrum nu precies inhoudt. Je had dus wel vantevoren moeten bestellen en vandaag kon het dan onder andere hier bij de Wulp afgehaald worden. Het Natuurhulpcentrum ligt in Opglabbeek en vangt wilde dieren op, verzorgt ze en zet ze indien mogelijk weer uit, goed doel dus

http://www.natuurhulpcentrum.be/

Daarna terug op m’n fietsje om thuis nog wat in de tuin te klussen, want dat komt met lente ook weer.

Landschaftspark met fotovrienden

Een van de leden van de fotoclub had een doodle (planningstooltje via internet) uitgezet voor een fotografie uitje naar het Landschaftspark in Duisburg. Geen officieel fotoclub uitje maar gewoon zo van: wie zin en tijd heeft kan mee gaan. Er is in het verleden al eens een officieel fotoclub uitje naar Duisburg geweest, maar toen kon ik niet mee dus voor mij is dit de herkansing.  Uiteindelijk waren we maar met 4-en, 3 van de club en een voor mij volslagen onbekende (de neef van). Alles paste dus mooi in één auto. 12:00 uur  verzamelen bij Palethe en na eerst nog een autowissel vanwege een navigatiesysteem wat niet mee wilde werken gingen we op weg naar Duisburg. Het weer weet niet goed wat het wil gaan doen, af en toe een zonnetje maar meest bewolkt. Gelukkig is er voor heel de dag droog weer voorspeld.

Met het park al in het vizier komen we langs de Ikea en ik roep het hardste ‘Zweedse balletjes!’ Na een oriëntatie rondje belanden we dan toch eerst bij de Ikea voor die Zweedse balletjes en daar neem ik dus als enige geen Zweedse balletjes (!) Het leek me net een te grote hap met die puree of friet erbij, en de tonijnsalade zag er ook heel lekker uit. Wat we alleen wel even vergeten waren was het Ikea principe dat je na de balletjes wel heel de winkel door moet. Kortom: volgende keer dat je mij ‘Zweedse balletjes’ hoort roepen: Negeren!!!

Landschaftspark deel 1, bij licht.

Landschaftspark is een oud hoogovencomplex omgevormd tot een park. Gedeelten van de oude fabriek zijn toegankelijk, zo kun je via trappen en bordessen naar boven, in de ertsbunkers zijn een klimpark en een speeltuin en je kunt via onderdoorgangen van het binnen naar het buitenterrein. Volgens de website is er nog veel meer te doen in en om de diverse oude fabrieksgebouwen, zo is er een duikcentrum in een oude gastank, er is een grote voorstellingsruimte in de oude kracht centrale, je kunt er in groepsverband een high rope parkoers doen en er zijn door het hele jaar verschillende voorstellingen.

Er is redelijk wat volk vandaag, ik hoor een gids uitleg geven over de geschiedenis van de site, zie veel wandelende mensen, een lesje klimmen in de ertsbunkers en her en der een enkele fotograaf. Ik ben niet helemaal naar boven geklommen (dat is voor een volgende keer) maar wel door, over, langs, achter en dan onderdoor weer terug. We hadden afgesproken om tegen 17:00 uur weer terug samen te komen op het voorterrein want hoewel we geprobeerd hebben een beetje bijeen te blijven ging dat toch niet helemaal lukken. Het oude Trafo gebouw is omgebouwd tot bezoekerscentrum en restaurant dus daar schuiven we aan voor koffie / warme choco en wachten op het ondergaan van de zon.

Landschaftspark deel 2, verlicht.

Als het natuurlijke licht wegtrekt wordt het kunstmatige licht ontstoken en binnen korte tijd veranderd het staal grijs en baksteen rood in fel blauw, rood, groen. Dat het nu rustiger zou zijn in het park is zeker niet waar, alleen zijn de gewone wandelaars en de groepjes met gids nu vervangen door fotografen en fotoclubs. We volgen nu ongeveer hetzelfde rondje als vanmiddag alleen zijn er nu delen verlicht die vanmiddag een totaal oninteressant plaatje waren. De schoorstenen hebben een gekleurde verlichte ring gekregen (ieder zijn eigen kleur),

een van de ruimten onder hoogoven 5 is blauw verlicht, een van de onderdoorgangetjes is geheel in het rood,   het transportsysteem van de erts is fel groen uitgelicht, enz. enz. enz. Na een tijdje begint m’n statief vervelend te doen, ik probeer hem nog in elkaar te draaien maar dan legt ie helemaal het loodje en heb ik twee stukken statief over. Hela, ik was nog niet klaar! Dus dan maar verder met een kapot statief, het is een gevalletje lamme schroefdraad tussen de kop en de driepoot dus ik kan hem wel in elkaar zetten om een foto te maken maar er valt niets aan vast te zetten dus dat wordt met nabewerken vooral veel recht zetten. Gelukkig gebeurt dit op het einde van de dag en niet aan het begin. Ik heb zo nog een paar foto’s gemaakt en dan is het tijd om de rest op te zoeken en terug richting Pelt te gaan. Tegen 22:00 zijn we terug bij Palethe.

Ik heb het statief inmiddels op mijn eigen wijze gerepareerd en als de lijm houdt kan ie zo nog best een tijdje mee, en anders moet ik alsnog op zoek naar een ander. Hij kan in ieder geval niet meer op dezelfde manier uit elkaar vallen, daar heb ik wel voor gezorgd (was getekend firma frut&frot) 

Zeepbellen foto's

Geslaagd exemplaar

Op een van de foto forums kwam ik plaatjes tegen van bevroren zeepbellen en ik dacht wat leuk, dat ga ik ook eens proberen. Eigenlijk dacht ik dat mijn kans al een beetje verkeken was aangezien de temperaturen weer langzaam naar boven 0 gingen, maar op een goeie zaterdag ochtend zag ik de rijp nog op het gras en de struikjes zitten en besloot ik het er toch maar op te wagen.


Uitdaging 1: zeepsop. Ik weet dat zeepsop met citroen geen goeie bellen geeft dus één potje afwasmiddel valt al af. Gelukkig heb ik nog een ander staan, deze zegt zacht voor de huid te zijn maar in ieder geval zonder citroen, dus hier met water een mengseltje van gemaakt. Nu las ik laatst dat je ook wat suiker toe moet voegen voor steviger bellen (of glycerine) maar dat wist ik toen nog niet. 

de Troebele ijsbal

Uitdaging 2: Iets om de bellen mee te kunnen maken. Geen zin om iets in elkaar te draaien dus op zoek naar attributen met een gat erin. Uiteindelijk bleek de steel van de stoffer het beste resultaat te geven.

Jas en schoenen aan, camera in de aanslag en naar buiten met m'n zeepmengseltje. De eerste paar bellen haalden de grond niet eens maar uiteindelijk had ik er eentje op het gras liggen, maar voor ik met m'n camera in de aanslag lag zakte hij in door een zuchtje wind. Na nog enkele pogingen gaf ik het maar op, telkens als ik een bel had die niet voor de landing al kapot sprong dan gebeurde het bij het eerste zuchtje wind. Ofwel, voor dit klusje moet het windstil zijn. 

Zondag ochtend nieuwe poging. Dit keer stond er minder wind dus nu moest het gaan lukken. Eerste paar bellen in de schaduw van het huis in het gras laten landen. Deze bevroren vrijwel meteen tot een troebele ijsbal, ook niet echt wat m'n bedoeling was. Inmiddels was de zon wat doorgekomen, maar het was nog steeds onder 0. M'n opstelling naar een zonniger plekje verhuisd en opnieuw proberen. 

Nog een geslaagd exemplaar

Dit keer lukte het me om enkele zeepbellen in de buxus te laten landen en de combinatie zon en vrieskou zorgden voor mooie ijsbloemen op de zeepbellen. Ik moest wel snel zijn met foto's maken want als de lucht in de bel te veel opwarmde (al na enkele tellen) dan barstte deze. Als de buren nu uit hun raam hadden gekeken hadden ze me zeker voor gek versleten: bellen blazen rondjes om de buxus lopen en dan met die camera erbij, zal er leuk uitgezien hebben. Na zo een uurtje gespeeld te hebben vlug naar binnen, kop koffie om op te warmen en hup aan de computer om het resultaat te bekijken. Er zaten wel enkele geslaagden bij (en nog veel meer mislukten)

Ik had bij deze besloten dat ik aan een officieel bellenblaas setje moet dus toen ik bij de Hema in de buurt was heb ik me daar een Jip en Janneke bellenblaas set aangeschaft. Maar ja, nu vriest het alleen nog maar 's-nachts.

wel sneeuw, geen vorst

Afgelopen weekend toch nog maar eens geprobeerd, nu heb ik bellen zat in alle kleuren, maar ze willen niet meer bevriezen. Die sneeuw deed me hopen dat het nog ging lukken, maar helaas. Ook was het niet windstil, en ik moest ook wat hogere iso waarden gebruiken omdat de zon het liet afweten. Wel nog een tijdje bezig geweest om zeepbellen in alle kleuren vast te leggen. Dat is ook al lastig zat, want waar ga je nu precies op scherpstellen, de rand? de spiegeling? weet je wat ik probeer het allemaal en kijk op het beeldscherm wel wat het beste uitpakt. Ik vind zelf degenen met de spiegeling scherp het mooiste, maar daar kunnen anderen een andere mening over hebben. 
En dat mag!

Vakantiebeurs 2017

Aangezien mijn spaarpotje voor Australië nu serieuzere vormen begint aan te nemen leek het me wel zinvol om eens informatie te gaan inwinnen op de vakantiebeurs in Utrecht. Kaartje gekocht via internet met kortingscode van de postcodeloterij (blijft een Hollander eh!) Dagje vrij opgenomen want de weekend dagen zullen vast veel te druk zijn en op naar Utrecht. Met de auto want sinds de citytrip Rome ben ik weer even helemaal klaar met NS. We hebben toen op de terugreis vertraging opgelopen wegens werkzaamheden aan het spoor.
Aangekomen in Utrecht kon ik m'n auto vlak bij de brug parkeren ofwel ik stond vlak bij de ingang, mooi toch! De beurs ging om 10 uur open en ik stond om 10:15 binnen, m'n reis prima getimed dus! 

Eerst maar eens kijken waar de afdeling Australië is want daar kom ik tenslotte voor. Een heel klein strookje aan het einde van Hal 4 waar ook nog eens de nadruk meer op Nieuw-Zeeland ligt dan Australië. Dat valt me dus een beetje tegen. Toch maar even aansluiten voor wat info bij QAS. Uiteraard kunnen ze een reis op maat samenstellen en ze bieden hotelrondreizen aan van AAT Kings. Tsja, dan hou maar op, die gids heb ik thuis liggen dus dan kan ik het zelf ook samenstellen toch! 
Dan maar even een standje opschuiven naar Quantas airways. Hier een folder meegepakt want daar staan de prijzen van binnenlandse vluchten, lijkt me ook wel handig.
Daarna ben ik maar gewoon gaan rondlopen en kijken. Telkens als ik ergens Australië op de stand zag staan ben ik even gaan informeren. De meeste grotere aanbieders hebben ook Australië in hun pakket dus eens even kijken of daar wat voor me bij zit. Bovendien wil ik dit jaar ook nog met vakantie en ik ben er nog niet uit waar naartoe. Dat laatste is geen goed ding om mee naar zo'n beurs te gaan want in tegenstelling tot wat je (ik in dit geval) denkt wordt je er niet wijzer van maar kom je enkel met een grote stapel brochures thuis met allemaal plekken die ook wel leuk zijn, en nog meer dan je van tevoren bedacht had. Ofwel, nu weet ik nog niet wat ik dit jaar ga doen, Sri Lanka, India, Griekse eilanden, Macedonië, Albanië, IJsland en nog veel meer!
Bij de IJsland specialist Askja stond Australië ook op het bord en zij kunnen me zelfs een reis op maat aanbieden. Dat had ik niet verwacht! Even uitgelegd wat m'n bedoeling en m'n must-see dingetjes zijn, daar is een notitie van gemaakt, m'n contact gegevens erbij en dan zou ik binnenkort mail ontvangen (die moet ik nog wel krijgen dus die week a 14 dagen die ze zei klopt niet helemaal). Fox reizen en Djoser bieden pakketreizen aan dus niet geschikt voor mijn Australië reis, maar toch de brochure mee voor al die andere leuke reizen die ze aanbieden. 
Een duikopleiding stond er met een groot aquarium waar mensen een proefduik in konden nemen, verbazingwekkend hoe veel mensen bereid zijn om zich op een beurs uitje in een wetsuit te hijsen in een 'duik' te nemen. Mij niet gezien!
Op het eind van de dag kom ik dus als een soort pakezel terug buiten, 2 volle tassen brochures en folders en eigenlijk nog geen steek wijzer. Wel een leuke dag gehad want de slogan van de vakantiebeurs klopt: je zou zweren dat je er al was