Winter (mag nu wel weer weg van mij)

Sneeuw, ijs, koud, en helaas ook wind, helemaal niet tof als je zeepbellen wilt laten bevriezen! Grootste deel van de week thuis gewerkt omdat het hier een grote ijsbaan was, voor schuiven/strooien staat deze wijk ergens achteraan op de lijst, en dan komen ze eindelijk en dan schuiven ze de rommel op het zojuist mooi schoongemaakte paadje van de buurman, die weer chagrijnig. Zondagochtend maar meteen op pad om het verse sneeuwbedje vast te leggen. Moet ik eerst de poort ontdooien want die zat helemaal dicht geijzeld. Mooie plaatjes kunnen maken maar bevroren zeepbellen lukte niet want: te veel wind. 

Voor de vogels ook maar weer wat extra gedaan, met deze witte deken over het landschap hebben ze het zwaar dus ik zorg dat het buffet gevuld blijft!

 

 

Maandag zou sowieso thuiswerken en toen ook maar even gebeld of ze me echt op locatie nodig hebben de komende dagen want ik zag gaan rijden met dit weer niet echt zitten (en mijn auto zat ook dicht geijzeld trouwens) Een aantal middagen toch nog geprobeerd zeepbellen te laten bevriezen, maar telkens te veel wind. Vriest het eindelijk weer eens fatsoenlijk heb je dat weer! Dan maar over een andere boeg: Tulpjes van de Lidl. Heel het bosje mee naar mijn mini studio en ju! En nu net nog even een paar meer geknipt. Ook leuk en vooral een stuk warmer.

Vanmorgen dan toch maar weer een poging met de zeepsop, en dit keer volhouden! Alles koud, vingers bevroren maar eindelijk een paar leuke kunnen knippen! De bellen van de kleine vorstprik in januari zet ik hier ook bij, toen geen mooi sneeuwbedje om ze op te leggen maar wel bijna geen wind dus meer succes

 

 

Kasteel Rosmeulen; buitenkansje

Eind november verscheen er in mijn mailbox een berichtje van de nieuwe eigenaar van kasteel Rosmeulen, hij had mijn foto’s van de Chocoladefabriek gezien op retroscoop en vroeg zich af of ik ook foto’s had van het kasteel of dat ik die misschien zou willen komen maken. Ik wist meteen over welk gebouw het ging want we hebben met een stel toen in de Chocoladefabriek uit het raam staan kwijlen van: oeh daar zou ik ook wel eens binnen willen kijken. Het antwoord was dus niet moeilijk; Ja graag! Ik heb wel gevraagd of ik dan wat fotografen meer mee zou mogen nemen, denkend aan mijn mede digipelt leden (en omdat ik niet alleen durfde gaan…) Ik vond het wel heel leuk dat Suzie als eerste reageerde om mee te gaan, tenslotte hebben we de shoot in de Chocoladefabriek aan haar te danken, haar nichtje werkt voor de projectontwikkelaar die de fabriek in appartementen zou gaan omtoveren en zodoende konden wij geheel legaal gaan Urbex-en in de oude fabriek Verder meldden Jean en Peter zich als gegadigden, alleen kwam de eigenaar het beste uit om een doordeweekse dag te prikken en toen haakte Peter af omdat hij moet werken. Ik heb er gewoon een dag vrij voor genomen, ik kon de kans gewoon echt niet laten gaan. Maar met 3-en was ook wat ik in gedachten had dus hoefde ik verder niemand teleur te stellen. 

Het werd dus een winterse donderdag. Ik had niet te vroeg afgesproken omdat het toch een uur rijden is en je van het weer al helemaal niet kon zeggen wat het zou gaan doen. Aangezien de verbouwing van de fabriek inmiddels is afgerond dacht ik wat vroeger daar te zijn zodat ik ook even foto’s van dat resultaat kon maken. Dus ik kom aan op de afgesproken parking en even daarna komt Jean al aangereden. Even uitgelegd dat ik eerst even naar de Chocoladefabriek wil om wat foto’s te maken, prima dus we beginnen die kant op te lopen en daar komt Suzie ook al aangereden, dan even wachten en met z’n allen eerst naar de voormalige fabriek. Het bord van de projectontwikkelaar staat er nog; nog enkele luxe penthouses beschikbaar. Blijkbaar is de architect wel vergeten noodtrappen te voorzien want er staan een stellage met trap aan de zijkant van het gebouw. Het grote glas in lood raam is gereinigd en gerepareerd en daar is nu de centrale hal van het complex. De zijbeuken zijn aparte woningen geworden met eigen voordeur. Het ziet er allemaal heel luxe uit en de sfeer van de fabriek is wel behouden gebleven. We zijn niet binnen geweest maar volgens Suzie is dat ook heel mooi geworden. 

Dan dus naar het kasteel. De eigenaar heeft de poort open gezet en we kunnen gewoon doorlopen naar het kasteel en ons daar melden. Er licht nog een dun laagje sneeuw dus we maken eerst wat foto’s vanaf de brug voor we doorlopen naar de voordeur. We worden welkom geheten in een prachtige hal met tapijten en kroonluchters.

We krijgen een snelle rondleiding en mogen daarna op eigen houtje het gebouw door. Suzie en ik beginnen in het zwembad gebouw, dat staat los van het hoofdgebouw maar is verbonden via een tunnel. De ramen zijn hier allemaal dichtgezet met board en enkelen zijn al gebroken. Er is ook al wat breekwerk gebeurt aan het bar gedeelte. Gaat nog behoorlijk wat werk zijn om dit in ere te herstellen. Na wat foto’s gemaakt te hebben gaan we terug naar het hoofdgebouw. In de kelder worden vitrines opgebouwd voor de prachtige schelpencollectie van de eigenaar, hier is het duidelijk werk in uitvoering. De begane grond ziet er prachtig uit, kroonluchters en gewerkte plafonds. Een van de salons is nu ingericht als keuken maar zal terug een salon worden als de nieuwe keuken in werkende staat is gebracht. Op de 1e verdieping zijn wat slaap- en andere kamers welke duidelijk nog wat werk nodig hebben. 

Op de 2e verdieping meer slaapkamers, hier wordt gewerkt, een deel van de kamers is al leeg gemaakt en gestript van behang. Er is op een zolderkamertje nog een doka ingericht, nostalgie ten top en heel herkenbaar voor mij. De ruimte onder de koepel is de bedoeling dat die in glas gaat worden uitgevoerd, lijkt me dat dat wel heel mooi wordt. We beginnen ieder voor zich met foto’s maken, licht aan, licht uit en volgende ruimte. Ik zie dat Jean een setting met wijn en glaswerk gemaakt heeft in de grote salon en Suzie is bezig met een serie deurklinken. Ik heb mijn camera standaard ingesteld voor bracketing, zo kan ik later op mijn gemak uitzoeken welke foto’s geschikt zijn voor HDR of Blending. Na een tijdje worden we groepen voor een kopje thee of koffie met een stukje gebak, we worden verwent!

Na het huis doen we nog een rondje door de tuin, de vijver en fonteinen staan nagenoeg droog en er is een en ander overwoekerd, maar als dit onder handen is genomen is het een echte paleistuin. Helemaal achterin is een stuk ommuurd, daar staat nog een oude kas en iets wat een kippenhok lijkt te zijn geweest. Verder kom ik het oude buitentoilet tegen. Ondertussen staan Suzie en Jean met de glazen bol van Suzie te spelen, dat laat ik aan hen, ben wel benieuwd naar het resultaat. Het gebouw van buiten goed vastleggen is nog wel een uitdaging omdat er een hele stapel isolatieplaten is geleverd die natuurlijk in beeld liggen. Als we rond zijn melden we nog even bij de gastvrouw dat we klaar zijn en gaan vertrekken en nu is het zaak om een mooie set foto’s klaar te maken voor de kasteelheer en dame. 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

Vogelbuffet 2020 is geopend

Ik heb uiteraard ook dit jaar weer een uitgebreid vogel buffet opgezet in het boompje in de voortuin. Mijn katten kunnen zo uren voor het raam genieten van katten televisie, maar ook vind ik het zelf heerlijk om vanaf de bank naar mijn gevleugelde vriendjes te kijken. Met zo veel eten ter beschikking komen ook de karaktertjes van ieder vogeltje duidelijk naar voren. Robin de Roodborst (ja ik ben al zo ver heen dat ik ze namen geef) is een jaarlijks terugkerende gast. Aangezien de kans groot is dat deze overwinteraar uit Rusland is komen vliegen had ik hem misschien beter Vladimir kunnen noemen. Ieder jaar als het buffet net geopend is (de eerste week zeg maar) probeert Robin iedereen uit ‘zijn’ boom te jagen, zonder veel succes, en na een tijdje geeft ie het op. Maar ze moeten niet proberen op dezelfde tak te landen, dat gaat echt te ver! 

Pim, een van de Pims (de pimpelmeesjes) is altijd heel enthousiast en wil alles proeven dus hopt van het ene netje met vetbol naar het andere en door naar het volgende lekkers. 

Koolmezen zitten er in ieder geval 2, de grootste noem ik Ko en is een beetje een boerenpummel, hakt agressief in de vetbollen en bij de voersilo gooit ie eerst aan de kant wat ie niet zo lekker vind. De andere is wat meer timide en erg klein voor z’n soort, ik moet altijd goed kijken op het het koolmeesje of toch een van de Pims is.

Dan is er ook nog Ma merel, die komt maar heel af en toe eens kijken wat er onder de boom geknoeid is. Pa merel doet af en toe een poging om iets uit de vetbol te peuteren. Elk voorjaar zit er wel een Pa merel mooi te fluiten in de buurt, maar tot nu toe kan niemand tippen aan ‘het hinnikend paard’ wat jaren mijn lente ochtenden opfleurde met een heel uitgebreid repertoire. Ik vrees dat hij slachtoffer is geworden van het virus wat toen heerste, of misschien ook wel gewoon ouderdom. Het jaar daarna zat er een jonkie die wel 3 hele liedjes kende, het jaar daarna een met iets uitgebreider repertoire, lijkt me stug dat het dezelfde is want in 1 jaar van 3 naar 10 songs lijkt me wat veel. Welke Pa merel nu juist aan het buffet komt is nu dus even niet helemaal duidelijk.

Het hinnikend paard is te horen op 3:55, 

heb de opname niet geknipt want ook de andere deuntjes zijn zo mooi!

Tot slot  is er dan nog de familie mus. Als die komen eten is het een kleine invasie, ze zijn altijd minstens met 6 en ook daar zijn een paar typetjes die er uit springen. Zo is daar het mannetje (Jack Sparrow) wat tegen iedereen snauwt en iedereen bij ‘zijn’ vetbol wegjaagt, of tenminste dat probeert ie toch, maar er is een dame die zich niet zomaar laat wegjagen (Jacky) en uiteindelijk is het dan het mannetje dat vertrekt. Verder is er ook nog het kneusje, een dametje wat door alle anderen telkens weggejaagd wordt. Je zou er bijna medelijden mee krijgen. Gelukkig hangen er meer dingetjes in de boom dan er meestal mussen zitten dus ze krijgt haar portie toch wel

Tot zo ver de vaste gasten aan mijn vogel buffet. Er worden wel regelmatig andere vogels in mijn tuin gespot, zoals, tortel- en houtduif, zwartkopje, vink, groene specht, blauwe reiger en sinds kort het ijsvogeltje maar die komen niet aan het buffet. Vis wordt trouwens enkel in de achtertuin geserveerd, zelf vangen en zorgen dat ik je niet zie.

 

Springstaartjes

Ik zal je eerlijk zeggen ik had er nog nooit van gehoord tot ik ze op Facebook tegenkwam in een fotografie groep. Sindsdien zie ik ze overal verschijnen, op 500px in de nieuwsbrief van Natuurfotografie en jawel in mijn eigen tuin. 

Even kort, wat zijn springstaartjes? Latijnse naam Collembola. Beestje in de klasse van zespotigen. Vreemd genoeg behoren ze niet tot de insecten. Het zijn compostmakers en ze variëren van 1 tot 6 mm grootte. Hun Nederlandse naam danken ze aan de gevorkte staart die onder de buik gevouwen zit en waarmee ze in geval van nood weg kunnen springen.  

In mijn tuin tref ik de bolvormige variant aan. Ze zitten verstopt aan de onderkant van enigszins vochtige bladeren en zo gauw ik ze in de zon zet beginnen ze te wandelen om een beschut plekje te zoeken. 

Mijn camera met 100mm macro lens en de volledige set tussenringen klaargezet op statief, afstandsbediening aangeprikt en dan bladeren verzamelen waar ze op zitten. Op zich niet heel moeilijk te vinden alleen is veel blad te droog en daar houden ze niet van. 

Ik heb er een aantal gevonden, mee naar mijn opstelling, blad omdraaien, richten scherpstellen, een foto of 3 a 4 knippen er ze hebben zich alweer verstopt. Volgend blad, en zo verder. Door het kleine scherpstelgebied zijn ze zo uit je beeld gewandeld.

Behalve de springstaartjes trof ik ook nog rupsen en slakjes aan op de onderkanten van bladeren, en zelfs een heel mooi schimmeltje wat ik toch even vast moest leggen

Herfst bij de waterval van Bayehon

In 2017 zijn we met de fotoclub herfstfoto's gaan maken in Vallee de la Hoëgne , en toen al had ik me bedacht om in die omgeving nog eens terug te gaan voor herfstfoto's. Nu had ik gezien dat er daar in de buurt nog een waterval te vinden is en deze herfst besloot ik daar eens een kijkje te gaan nemen.

De routeplanner ingesteld op Longfaye en toch ook maar Promenade de la Hoëgne ingeladen voor het geval het bij Longfaye een beetje tegen zou vallen en in alle vroegte op weg. Volgens de verschillende wandelroute websites zou ik best bij Moulin du Bayehon parkeren en van daaruit de wandeling naar de waterval starten. Ik had op google maps al gezien dat er aan het begin van het pad niet veel plek is om te parkeren dus op naar de molen dan maar. Daar aangekomen staat er een bord op de ingang van de parking met Fermé en een wegsleep dreigement. Dat gaat hem dus niet worden, keren, terug het pad naar de doorgaande weg, oversteken en kijken hoe ik mijn auto best weg kan zetten langs het bospad en het riviertje. Er staan wat dranghekken om een verzakking af te schermen dus daar parkeer ik maar wat ruim voor zodat ik altijd nog wat naar achter kan als anderen strak voor me parkeren. En niet te strak langs de kant want die verzakking was ooit ook zo'n randje. Ik vind dat ik netjes geparkeerd ben dus spullen uit de auto en op weg. 

 

De waterval is zo'n 1,5 km lopen maar het pad volgt het riviertje dus op weg ernaartoe al verschillende leuke plekjes gevonden. Het pad steekt verschillende keren het water over en er zijn verschillende stroomversnellingen die al een stop voor een plaatje waard zijn. Ik heb mijn laarzen in de auto laten liggen omdat ik niet wist hoe ver en lastig lopen het allemaal zou zijn.  Voor Hoëgne weet ik dat ik ze al meteen aan kan trekken, maar hier geen idee. Volgende keer misschien toch wel aan doen zodat ik in de rivier kan gaan staan. Ik ga er niet voor terug want via stenen en bruggetjes krijg ik m'n plaatjes voor vandaag wel geknipt. 

De herfstkleuren zijn prachtig, en het streepje zon helpt goed mee. Bij de waterval staat een man met een drone beelden te maken. Als hij klaar is heb ik de waterval voor mezelf alleen dus na wat foto's van bovenaf, het steile paadje naar beneden en daar op m'n gemak proberen met compositie en langere en nog langere sluitertijden. Inmiddels ben ik niet meer de enige hier dus ik klauter weer naar boven en vervolg het pad. 

Volgens de wandelroute zou nu een stuk bos volgen waarna je via het veengebied en het dorp weer terug bij het startpunt zou komen. Omdat ik speciaal voor herfstplaatjes kom laat ik het veen gebied voor wat het is (beter om hiervoor nog eens in het voorjaar terug te komen). Het bos neem ik uiteraard wel nog even mee. De oude eikenboom en een heel oude den. Langzaam veranderd het bos van gemengd naar naaldbos. Hier kan ik het niet laten om paddenstoelen te fotograferen. Er groeien hier koraalzwammetjes en heel veel vliegenzwammen.

Daarna draai ik terug, het is inmiddels een stuk drukker geworden, joggers, gezinnetjes met jengelende kinderen (de volle 12 km is ook wat veelgevraagd voor grut van ong. 4 jaar oud lijkt me) en helaas komen er ook mountainbikers op het pad. Ik weet niet of dat laatste überhaupt de bedoeling is, makkelijk is het in ieder geval zeker niet voor ze met de trappetjes en bruggetjes. 

Bij de waterval staat nu een heuse mensenmassa (wel op 1,5m coronaproof afstand van elkaar). Ik ben blij dat ik vroeg gegaan ben. Ook op het pad terug richting startpunt kom ik verschillende andere wandelaars tegen. Waar mijn auto eerst in z'n uppie stond staat het nu vol,. Voor mijn auto staan er nog een stel en ook aan de andere kant van het pad staan er een stel. Ik ben blij dat ik hem in wegrij richting weggezet heb want keren zou nu een uitdaging zijn. Ook langs de doorgaande weg stonden auto's geparkeerd aan beide zijden, tot op de brug zelfs. Ik vroeg me al af waar al die mensen hun auto gelaten hadden, nu weet ik het: overal waar plek is ongeveer.

De route naar Promenade de la Hoëgne laat ik maar voor wat het is, ik heb nu wel weer even bos genoeg gezien. Op naar huis om de foto's te bewerken.