Parkfest 2015

Vrijdag rond 11 u aanwezig, action tentje opgezet, matrasje erin, rest van m’n bed in de auto gelaten want ik twijfel over de waterdichtheid van m’n tent. Jorrit heeft dit jaar wat mensen geregeld waar hij ook andere evenementen mee doet dus er zijn weer wat nieuwe gezichten en namen te onthouden, gezichten lukt me wel aardig, maar wat namen betreft ben ik net een vergiet. Ik krijg samen met Johan (als ik het mis heb graag even melden!) de mobiele post camping, dat houdt in geregeld even een rondje doen, kijken dat de brand paden vrij blijven, geen barbecues en geen fakkels aan i.v.m. brandgevaar.

Nu heeft het donderdag wel flink geregend, maar toch is alles gortdroog dus geen open vuur toegestaan. Parkfest publiek is dan ook zo dat je dat zegt en het dan prima is, en aangezien de gasten er vorige avond op gewezen waren bleven de fakkels vandaag uit. Ook een tijdje bij de ingang gestaan, dat is altijd wel een leuke plek. Aangezien mijn rooster alle dagen tot na afsluiting festivaldag liep heb ik aan Jorrit gevraagd of ik als de nachtploeg aanwezig was vrijaf mocht hebben zodat ik nog een Guinness kon gaan drinken, heb dat alleen de vrijdagavond gedaan, een keer is zat, maar wel even fijn om echt een beetje de sfeer te proeven.

Daarna ben ik nog even bij de caravans op de crewcamping gaan kijken wie er nog zaten en daar nog even zitten kletsen. Heel de vrijdag is het droog gebleven dus ik heb m’n bedje naar m’n tent gesleept en heb daar prima geslapen. Volgende ochtend toch voor de zekerheid slaapzak en kussen terug in m’n auto gedaan, en dat was maar goed ook.

Zaterdag was wel het meest treurige weer wat je kon hebben, heel de dag regen. De campinggasten lieten zich uiteraard niet uit het veld slaan, maar de dag gasten bleven massaal weg, iets wat dit festival volgens mij echt niet kan gebruiken.

De bezoekers die er wel waren bleven waarachtig goed gemutst. ‘sMiddags ben ik even naar huis geweest om m’n katjes te verzorgen en zelf even vlug te douchen en toen weer terug op m’n post, mobiel team festival terrein dit keer. We hadden onszelf droog weggezet op het hoekje van de bar tent, van daaruit kun je het terrein mooi overzien. Aangezien het regende heb ik er maar even twee muntjes tegenaan gegooid om bij de bar een cola te halen in plaats van een drankje backstage te gaan halen, heb toch muntjes zat. Wil je er een citroentje bij was de vraag, nou, doe maar, krijg je dus het hele circus in je bekertje, schijfje citroen, rietje, stamper, ijs, nu lijkt het net of ik een of ander mixdrankje heb, ene bedankt he! Voor m’n lekke tentje heb ik inmiddels een vervanger gevonden namelijk Tent 1.

‘sAvonds breng ik m’n bed in delen onder m’n poncho naar de tent en sluit dan aan bij het na borrelen bij het keetje waar Mark z’n bed heeft staan. Het is weer veel te gezellig en ik heb gelachen tot ik er werkelijk buikpijn van had! Precies op tijd (voor de meesten van ons dan toch) besluiten we te gaan slapen, waren we nog langer doorgegaan dan had dat waarschijnlijk Zondagochtend wat katers opgeleverd.

Zondagochtend is het gestopt met regenen, maar alles is nog nat en het zonnetje wil er niet al te best door komen. Ik start vandaag op doorgang backstage en na een tijdje mag ik weer over het terrein als mobiel team.

Na het avondeten neem ik post backstage weer in en ik vind het wel prima want m’n voeten willen nu wel wat rust. Ik blijf daar lekker zitten tot het veld leeg is, daarna verhuis ik naar de bar. Bijna heel team Jorrit mist het praatje van Justus, en ik mis daardoor de melding porto inleveren dus mijn porto is als laatste in de keet. Terug bij de bar tijd voor een Guinness (of wat) en dan blijft het standaard clubje over om het licht uit te doen.

Dit blijkt nog niet zo makkelijk dit jaar, er is een hardnekkige groene looplamp (!) We verhuizen met 7-en naar de catering tent om daar nog even verder te gaan.

Dit weekend is ook weer de video van enkele jaren terug waarin Bas opbiecht panda te zijn ter sprake gekomen, maar als ik op bepaald moment aanbied om het gesprek te filmen wordt er heel hard en in koor NEE geroepen, heel vreemd ! Mark zit er een beetje doorheen en valt tot algehele hilariteit rechtop in slaap. Dit is wel ongeveer het teken dat het mooi is geweest. Ik kruip voor het gemak maar gewoon bij m’n slaapzak op de achterbank van m’n auto.

Volgende ochtend toch weer redelijk op tijd wakker, ontbijt, dan m’n tentje opruimen en naar huis. Daar tentje wat proberen schoon te maken want ik wil toch kijken of ik die error van dat lekken eruit kan krijgen, of misschien moet ik toch dat advies van Edwin maar nemen en voor een paar tientjes meer een ‘echte’ tent kopen.

WWW'15

M'n verslagje komt een beetje met vertraging omdat ik er een schildersklusje tussen had zitten, maar dat is gedaan dus hier komt ie dan: WWW'15 zaterdag 4 juli 

Net zoals vorig jaar is afdeling Budel al op donderdag richting Hooglanderveen vertrokken, en ik heb me vrijdag bij hen gevoegd. Ook Hans kwam de ploeg op vrijdag versterken. Het kamp is nu kamp Brabant ofwel klein Brabant gedoopt, de mannen hadden zelf een 'W.W.Welkom in kamp Brabant' bord gemaakt en de organisatie van WWW had een vergelijkbaar idee en een bordje 'klein Brabant' neergezet.

Ze hadden nog een mooi plekje voor me vrij gelaten in de slaapzaal, ik kon zelfs nog kiezen, naast de ene of de andere snurker.

De voorgaande avond heeft Hooglanderveen een flinke onweersbui gehad (ik moest thuis sproeien want daar viel natuurlijk weer niks) en daarna is op een of andere manier het idee ontstaan om die plastic koe die op z’n rug op het veld lag te gaan reanimeren. Uiteraard is dat gefilmd en iedereen heeft het er over.

We moeten nog wel even aan het werk, de gemeente had maar een heel zuinig strookje gemaaid van de berm waar de auto's moeten parkeren morgen, maar gelukkig kon er even een vader met maai gerei worden gebeld en toen moest het dus nog een beetje netjes aan de kant geharkt worden.

S’-avonds werd het weer gezellig druk in kamp Brabant maar ik heb het niet laat gemaakt, toen ik op een bepaald moment niet meer wist of ik nu het gesprek links of rechts van mij aan het volgen was ben ik maar gaan liggen en niet lang daarna sliep ik.

Halverwege de nacht werd ik wakker ( waarschijnlijk van de stilte), er ontbraken twee personen in de slaapzaal, Stefan en Hans waren samen nog maar even een controle ronde aan het doen. Het volgende moment dat ik wakker werd was het licht en waren Ad en Peter al op en de koffie pruttelde al.

Niet lang daarna kwamen ook de anderen op de koffie geur af. Lekker ontbijtje, eieren met spek en dan maar gewoon rustig aan doen want het begint al flink op te warmen, om ongeveer 14:00 moeten we aan het werk. Maar het is snel gedaan met de rust, ineens een knal, blijken er twee auto’s op elkaar gereden te zijn op de kruising. Zo het er uit ziet enkel blikschade, politie erbij en een motor ambulance. De mobiele schaduw wordt op de kruising geïnstalleerd, Hans, Jack, Stefan en Denny schieten hun hesjes aan en beginnen het verkeer te regelen.

De exacte volgorde van zaken weet ik niet precies want ik ben er wat later bij gaan staan om Denny van zijn taak te verlossen, nadat ik Stefan zijn pet gebracht had. Roland heeft het daarna van mij weer overgenomen. Het duurde een behoorlijke tijd voor de sleepauto kwam want die was blijkbaar verkeerd gereden. De twee inzittenden van de auto waar de airbags afgegaan waren zijn toch maar even voor controle naar het ziekenhuis gestuurd. Gelukkig was dat de enige ambulance die we nodig gehad hebben die dag!

Inmiddels is ook Jimmy gearriveerd, hij draait net als andere jaren bardienst. Hij heeft ook nog een maatje meegebracht ter vervanging van Sandra, die zich dus ook voorstelt als ‘de nieuwe Sandra’.

Even voor twee uur zit iedereen op z’n post, ik zit bij de ingang met twee porto’s, als er een auto met een bandje komt moet ik

Ad inseinen dat hij de backstage poort open kan doen, en Fabian via de andere porto dat hij ze op kan vangen en naar het juiste podium kan sturen. Die tweede porto ging in het begin niet helemaal soepel, maar na eerst 2 keer het verkeerde kanaal doorgekregen te hebben had ik dat toch eindelijk het juiste te pakken.

De eerste paar uur was het nog puffen maar daarna begon het langzaam wat af te koelen. Op het terrein werd gratis water uitgedeeld en er waren verschillende schaduwplaatsen gecreëerd, bovendien was dit niet de eerste warme dag dus de mensen waren al een beetje aan de hitte gewent. Onze ploeg op de straat had zijn mobiele schaduw met brandblusser (voor het geval) en koelbox, en bij de hoofdpoort stond een koelkast (met vriesvak) en er waren kannen met bouillon. 

Dit jaar geen live beelden van het hoofdpodium want die televisie is vorig jaar naar de afvalcontainer gepromoveerd.

Na een aantal ritjes van Ab met het pendelbusje mocht Miranda eindelijk een keer rijden en komt vervolgens met stukken te staan, er wordt een andere bus geregeld en ondertussen wordt het busje gerepareerd.

Nieuw dit jaar is ook dat het eten voor de vrijwilligers door de cateraar is geregeld, we hebben onze bestelling een paar maanden geleden al door moeten geven. Ik had gekozen voor andijviestamp met bal, tsja toen ik dat doorgaf vroor het nog, wist ik veel dat het 30+ ging worden. Maar het viel goed mee hoor, winterkost smaakt ook prima bij 30+.

De grote uitloop na afloop van het festival verliep ook zonder problemen, wat slingerende mensen waar je je van afvraagt of ze wel heelhuids thuis gekomen zijn, maar verder niks bijzonders.

Daarna is het veld voor de vrijwilligers, de kratten bier worden aangesleept en de frituur wordt nog een keer opgestookt. Het is dit jaar het jaar van de Warsteiner. Er worden ook nog wat ijsco’s uitgedeeld en chips en dan komen de eerste snacks uit het vet. 
Als iedereen genoeg gegeten heeft is er nog een hele bak friet en wat frikadellen en hamburgers over. 

Via een spelletje sjoelen met hamburgers worden de origami snacks geboren. Mijn moeder heeft me altijd gezegd dat je niet mag spelen met je eten … Jimmy en Roland plannen alweer een rondje met de koe en even later wordt een van de koeien van het dak gehaald, ik weet al waar die terecht gaat komen. Langzaam loopt het terras leeg en ik ga mijn bedje ook maar eens opzoeken, ik zie die koe wel weer verschijnen. Na een paar uurtjes slapen wordt ik wakker, nog geen koe. Ik ga even naar het toilet en dan even naar het terras, de koe staat daar nog en er zit nog volk te borrelen, ik laat ze maar en ga terug naar m’n bedje. De volgende keer dat ik wakker wordt staat dus inderdaad die koe weer in de tent, ik wist het wel!

WWW 2016, 2 juli, Oeverweg, Amersfoort Vathorst                      

De Chocoladefabriek Rosmeulen en de brug van Vroenhoven

Nadat ik er bij enkele uitjes van de fotoclub niet bij kon zijn was ik voor deze vastbesloten om mee te gaan, moest me wel wat haasten, maar om 19:00 stond ik zoals afgesproken bij Palethe voor de deur, als een van de eersten zelfs.

Het nichtje van Suzie heeft de sleutel van de voormalig Chocoladefabriek Rosmeulen in Nerem, een prachtig oud fabriekspand wat binnenkort wordt omgetoverd tot een wooncomplex (start bouw is gepland voor 2016) en zij heeft kunnen regelen dat wij van Fotoclub Digipelt binnen mogen om foto’s te maken.

We vertrekken met enkele auto’s richting Tongeren, toch nog een uurtje rijden.

Bij de fabriek staan Suzie en haar nichtje ons al op te wachten en als de hele groep compleet is gaan we naar binnen, daar krijgen we nog een korte geschiedenisles en dan mogen we los.

Ik laat me de weg wijzen naar de trap van de toren en begin met de eerste 3 verdiepingen van het 5 verdiepingen tellende deel. Ik wil de bovenste twee ook nog bekijken, maar ik wil ook zeker de ruimte achter het grote raam vastleggen voor het licht het af laat weten. Ik bedoel dus het daglicht, want elektriciteit heeft het gebouw op dit moment niet. Het grote raam is gedeeltelijk zichtbaar in een van de ruimten en er staat een plas water in de ruimte die het plaatje nog net wat specialer maakt. Tsja, helemaal waterdicht is het pand niet meer maar dat wordt met de bouw wel weer in orde gebracht, en het levert ons wel mooie plaatjes op, net als de kapotte ramen en zelfs de duiven skeletjes.

Van de ruimte met het raam ben in doorgelopen de rechter vleugel in, en daarna weer terug naar de linker vleugel met de toren. Inmiddels hebben de anderen de toren ook gevonden en op de trap wisselen we even tips uit, beste uitzicht is op de voorlaatste verdieping. Dus ik daar op af natuurlijk. Het bovenste raam in het trappenhuis is een boograam met een mooi uitzicht op het landhuis aan de andere kant van de straat en vanuit enkele andere ramen heb je ook een mooi uitzicht op de omgeving. Langzaamaan begint het daglicht te verdwijnen en ik besluit nog maar even een plaatje van de buitenkant te maken. Ik ben niet de enige met dat idee blijkt als ik buiten kom. Een voor een komen ook de anderen naar buiten.

                                           http://www.dechocoladefabriek.be/

Hoewel het te donker geworden is om nog langer in de fabriek foto’s te maken is het nog wel mogelijk om op een andere locatie wat te gaan knippen. 
Victor stelt voor om naar de brug van Vroenhoven te rijden en daar bij het restaurant onder de brug (zo heet het restaurant ook) nog wat foto’s te maken. 
De ingang van dit restaurant is een geliefd stekje voor fotografen. 
Het is een beetje dringen voor het beste plekje maar na wat heen en weer verschuiven en van plaats wisselen heeft denk ik toch iedereen vanaf een goede positie een of meerdere plaatjes kunnen maken. 
Daarna gaan we weer op de terugweg want voor enkelen van ons (ik zij de gek) is het morgen gewoon weer werken dag.

Volleybaltoernooi Ledub 2015

 Controlepost camping

Ik heb niet zo veel met volleybal, behalve dan dat ik ook dit jaar wel weer een van de vrijwilligers wilde zijn om bij de ingang van de camping te staan en polsbandjes controleren. De handboogvereniging ‘de Grensjagers’ krijgt voor dit werk en het beheren van de garderobe een centje voor in de verenigingskas, en een stel vrijwilligers van de vereniging en een handje vrijwilligers niet van de vereniging (waaronder ik zij de gek) bemannen de posten.

Communicatie centrum

Helaas wilde het weer niet erg meewerken, maar bij de campinggasten zat de sfeer er toch goed in. Bij de ingang camping stond nu een keet, hele vooruitgang met de caravan van vorig jaar. Met de extra service van het telefoons opladen was dat vorig jaar een beetje behelpen in de caravan, nu stonden er gewoon tafels waar de telefoons op konden liggen in plaats van op de bank, het leek wel een communicatie centrum. Ook de andere extra service, die van het luchtbed oppompen heeft nog een extra centje voor de Grensjagers opgeleverd. Als de mensen horen dat van dit geld iets leuks voor de kinderen van de club wordt gedaan vinden ze het ineens niet zo erg meer om er wat voor te betalen.

Sfeerbeeld camping

Mijn taak is eigenlijk, voornamelijk, alleen maar aanwezig zijn. Soms moet je even vragen of ze het polsbandje even willen laten zien, en af en toe moet je iemand zonder bandje wegsturen of een teamlid laten bellen om de bandjes te komen brengen. We zijn wel heel streng hoor! Zelfs moeders zonder bandje moeten aan de poort wachten. Ze kunnen dan wel op het bankje zitten en eventueel een kop koffie of thee krijgen hoor.

Op de camping is een toilettenunit gezet en er kan gedoucht worden bij de voetvalvereniging, dat is camping af rechts en een eindje verder weer links. Dit weerhoudt sommigen er niet van in hun ondergoed met handdoek over de schouder op weg te gaan, wel een beetje een mode flater: tennissokken in zijn slippers = niet sexy! Ach jee, je maakt wat mee op zo'n volleybaltoernooi, ik heb ook al verhalen gehoord van mensen die gewoon in compleet de verkeerde tent hebben geslapen ondanks het betoog van de tent eigenaar dat ze verkeerd was (!) Schijnt dat het bij het toernooi behorende feestje ook heel gezellig is …

Chinees!

Lekker eten!

Van de wedstrijden heb ik dus helemaal niks meegekregen, behalve af en toe dat er iets omgeroepen werd en de muziek dan, maar ik heb me prima vermaakt hoor. Frank, die ik ’s middags had afgelost stond tegen 6 uur alweer aan de poort, hij had Chinees gehaald. Lekker gekookt Frank!

Om 20:00 werd ik dan weer afgelost maar ik ben nog een tijdje blijven hangen omdat het nog te gezellig was, en er stond een grappige Duitser hele verhalen te vertellen, niet geheel nuchter meer, maar wat maakt het uit !

Bij de garderobe had Peter inmiddels zijn plek ingenomen dus die moest ik even gedag zeggen, en ‘voor bij de straat’ hielden Jochem en Frank wacht, gelukkig wilde Frank wel even het hek voor me open doen, Jochem had me uit laten stappen, gewoon om te klieren.

De pro-actieve werkhouding

Tulpjes

Even voor ze weer allemaal uitgebloeid zijn wat tulpjes laten zien

 

 

 

 
 

 

Afdelingsuitje

Instructie

Ik had al een halve schutting/pergola geschilderd en toen werd het weer weer minder dus ik had de zaterdag uitgetrokken om het maar eens af te maken, en dat is bijna gelukt. Al die kleine hoekjes en latjes maken dat het klusje niet opschiet, en zo’n pergola schiet ook niet op met z’n *laddertje op laddertje af – herhaal vanaf * Hele dag mee bezig geweest en op het laatst kreeg ik kramp in m’n tenen van op de ladder staan, dat was het moment om te stoppen, het was toen ook al bijna 18:00 uur. Ik heb nu nog een paar latjes van de pergola over, maar voor het oog is het af.

s-avonds op de bank bedacht ik me dat dit misschien toch niet m’n slimste actie was, ik begon m’n spiertjes te voelen en de volgende dag stond er een High Rope met Tokkelbaan op het menu. Zondagochtend bleek het allemaal wel weer mee te vallen.

Die High Rope met Tokkelbaan maakte onderdeel uit van het afdelingsuitje bij SBP Outdoor in Bergeijk. We hadden van tevoren aan kunnen geven welk van de beschikbare activiteiten we wilden gaan doen, een activiteit van 2 uur en eentje van 1 uur, mijn keuze was gevallen op de High Rope met Tokkelbaan voor de 2 uurs activiteit, maar dat had ook ijzer smeden of klompengolf kunnen zijn, en de workshop traditioneel brood bakken voor de een uurs activiteit, dit had ook doel schieten of boswandeling kunnen zijn maar ik dacht doe maar iets relaxed na iets inspannends. 
Het vinden van de locatie bleek nog niet zo makkelijk, ik dacht dat ik er was maar in plaats van SBP Outdoor stond er de Herberg aangegeven dus ik ben eerst doorgereden, maar het bleek toch daar te zijn. 

Moi

Er waren al een aantal mensen aanwezig en toen de rest ook gearriveerd was kregen we eerst koffie of thee met een stuk vlaai, daarna verzamelen in de betreffende groep en toen kregen we onze uitrusting en bijbehorende instructie. Ik had m’n tas in bewaring gegeven maar m’n fototasje bij me gehouden, de begeleidster moest wel heel even denken voor ze me toestemming gaf hem mee de baan op te nemen. Vanaf het terras hadden we al een baan zien liggen, een hoge en volgens mij moeilijke baan, deze was het niet (pffffiew)

De High Rope baan ligt verder naar achter op het terrein en loopt tussen de bomen door op z’n 4 meter hoogte, aan het eind van de baan kun je met de Tokkelbaan naar beneden. Er zijn verschillende hindernissen te nemen maar bij twee is er de mogelijkheid om ze te omzeilen, bij de stijgbeugels en de autobanden is een band gespannen waar je ook over mag lopen. Eerst oefenen met de haken, ze werken hier met 3 haken, 1 om jezelf te zekeren op de plateaus en 2 voor aan de veiligheidslijn, je moet zorgen dat je altijd met twee haken vast zit, extra veiligheid, de vorige keer dat ik zoiets gedaan heb was het met 2 haken, zorgen dat je altijd met 1 haak vast zat, en er werd hier verteld dat er zelfs banen zijn waar je helemaal niet hoeft om te haken. Daarna de ladder op naar het eerste plateautje. We waren met een oneven aantal dus ik moest m’n buddy delen met nog iemand, maar ik heb m’n buddy niet echt nodig gehad. 
De enige plaats waar de veiligheidslijn net te hoog voor me hing was m’n buddy alweer halverwege de oversteek en ik kon wel wachten op de persoon achter mij die ook een stuk groter is dan ik, maar ik dacht kom ik zit toch met 2 haken vast, ik probeer het met een sprongetje, en dat werkte ook prima. 
De lastigste oversteek vond ik de tonnen waar je doorheen moest, dilemma 1:  hoofd eerst of voeten eerst, ik koos voor hoofd eerst want dat was makkelijker instappen, onderweg bleef ik een paar keer bijna steken door die haak op m’n rug (die verder ook alleen voor het aanpikken bij de Tokkelbaan nodig is), m’n tasje met fototoestel bleef verrassend goed liggen op m’n buik, ik dacht eigenlijk dat ik die tussendoor wel een paar keer op zou moeten vissen. Aan de overkant kwam ik achter het nadeel van de hoofd eerst methode, de uitstap, 
het was dan ook meer geluk dan behendigheid dat ik op het plateau terecht kwam. M’n buddy liep bijna vast op de wiebelende balk, hij was eraf gevallen en daarna er maar op gaan zitten omdat hij z’n voeten er niet meer goed op kreeg, maar zittend red je het niet tot de overkant omdat de veiligheidslijn daar weer meer omhoog loopt, hij moest dus toch proberen weer op de balk te gaan staan, uiteindelijk lukte dat ook en toen kon ik het gaan proberen. 
Ik vond het eigenlijk niet echt moeilijk, maar ja, ik bleef er ook gewoon op staan. 
Ik heb wel de twee escapes gebruikt, niet omdat ik de stijgbeugels en autobanden niet zou kunnen, maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.
Tot slot de tokkelbaan, dat is ook niet echt moeilijk hè, afzetten en gaan, alleen het remmen is lastiger, ik kwam op m’n knieën in het zand terecht, niet heel charmant, maar ach. Een aantal deden de hele baan nog een keer, ikzelf vond 1 keertje zat, maar nu kon ik wel nog wat leuke actiefoto’s van onderaf maken.

Daarna even pauze op het terras met een drankje en toen brood bakken, of eigenlijk meel en deeg maken want daarna moet het rijzen en terwijl wij aan de BBQ zitten wordt het afgebakken. 
Ach, wel grappig, maar niks bijzonders eigenlijk, wel relaxed.

Tenslotte de BBQ, meer dan voldoende te eten, zelf bakken, maar zoals dat gaat met BBQ’s werpt zich altijd wel een amateur kok op. Was allemaal heel netjes geregeld en tegen 20:30 was ik weer thuis, ook heel netjes toch! Moet er wel bij zeggen dat Bergeijk bij mij in de buurt is.

L.O.ST. in concert at Digipelt

Weer een leuke en leerzame workshop gehad bij fotoclub Digipelt, concert fotografie dit keer. Victor had een band  (L.O.ST. ofwel Live On Stage) geregeld die speciaal voor ons zou optreden zodat wij er als een soort paparazzi om heen konden zwermen. 
We konden hiervoor de Muzezaal in Palethe  gebruiken, deze is speciaal voor Muziek, Fotoclub Digipelt, Fotografie,muziek/theater ingericht en heeft een mooi podium.


De band moest nog opbouwen toen ik aan kwam, maar er waren al verschillende leden aanwezig die al een rijtje stoelen klaargezet hadden. Terwijl de band alles klaar zette zaten wij met z’n allen wat te kletsen, elkaar vertellen welke instellingen we het beste zouden kunnen aanhouden enz. enz. Natuurlijk werden er ook al wat plaatjes geschoten van de bezige bandleden, instrumenten en van elkaar. 








Toen alles klaar stond werd de zaal verlichting uit gedaan en begon de band te spelen. De paparazzi moesten even op gang komen, maar eenmaal op dreef gingen we helemaal los. Links van het podium, rechts van het podium, recht ervoor en zelfs erop. Knap dat de band gewoon z’n ding kon doen ondertussen! Leuk bandje trouwens, met een repertoire van veel bekende Rock klasiekers, en het repertoire wordt nog steeds uitgebreid. Nu je dan toch voor zo’n stel zotten staat te spelen kun je net zo goed meteen wat oefenen met de nummers die er nog niet zo goed ingebakken zitten, zo gezegd zo gedaan, boek met tekst erbij en spelen maar! Ook dit leverde uiteraard weer leuke plaatjes op. 
Na een concert van een kleine 2 uur was het welletjes, als we nog wat langer door gedaan hadden waren we waarschijnlijk door het personeel van Palethe buitengeveegd dus eigenlijk gewoon mooi op tijd. Afgelopen weekend heb ik even wat tijd uitgetrokken om eens te kijken wat ik nu eigenlijk allemaal gemaakt heb, veel weggegooid, nog meer in de categorie: Hmmmm en zelfs een paar die ik heel aardig durf te noemen.
Op de dropbox van de fotoclub is een mapje aangemaakt waar we allemaal onze ‘beste’ foto’s in kunnen zetten, deze worden dan ook doorgegeven aan L.O.ST. zodat hun op hun beurt de beste weer op hun site kunnen zetten (inmiddels staan daar al een aantal foto's van 'ons' op)