Geen safari, toch safari (-achtig)

Mijn safari vakantie naar Tanzania is maar even op de lange baan gezet vanwege Covid-19, iets anders boeken kreeg ik ook steeds minder zin in naarmate mijn verlof dichterbij kwam en vanalles terug op rood begon te springen. Rundumhause is het dus geworden en daar is gelukkig zat te beleven. Nu halfweg mijn verlofperiode en ik kan al wat dingen afstrepen:

Te beginnen met Park de Hoge Kempen, het eerste nationaal park van Vlaanderen, meer dan 12000 ha bos en heide dus maar even een keuze maken wat ik ga bekijken en waar eerst heen. Hoofdpoort is Connecterra dus daar maar gestart met een klim naar de top van de grote terril, dat is eigenlijk de puinberg van de mijn die hier tot 1987 actief was, maar nu een mooie begroeide heuvel. Van daar af heb je een prachtig uitzicht over het nationaal park en de omgeving Maasmechelen. Alleen erg jammer dat ze nu net aan de voet van de andere terrils een bungalowpark uit de grond aan het stampen zijn, tot zo ver de illusie van wildernis. De 2 lange wandelingen naar de andere terrils zijn vanwege de bouwwerkzaamheden onderbroken en de alternatieve route neemt een heel stuk dezelfde weg heen en terug dus daar pas ik voor. De weg terug naar het startpunt vind ik nogal saai, wat ook al niet helpt met mijn indruk van Connecterra. Mijn mening: als je niet voor een uitzicht over de omgeving gaat snel voorbij rijden!

Dan naar de Mechelse heide, daar ook geen al te grote route gelopen vanwege de tijd, ik was pas 's-middags vertrokken. De korte route geeft een leuk idee en in rolstoel toegankelijk wat ik wel als een pluspuntje wil aanmerken. Ik ben wel van deze route afgeweken en doorgelopen tot aan de zandput. Dat is dan weer het minpuntje, een werkende zandput in een natuurgebied, op z'n minst jammer te noemen. Voor de bloeiende heide is het eigenlijk alweer te laat in het seizoen, er is nog paars, maar een maandje vroeger had het waarschijnlijk veel mooier geweest.

Bij wat ik tot nu toe van het Nationaal park heb gezien valt me toch wat tegen, er ligt een aanvraag tot erkenning als werelderfgoed, maar ik zou bijna naar UNESCO willen bellen en zeggen: doe het niet

Maar goed dat ik op de heenweg ook nog even de openbare Urbexsite Insane Cemetery heb meegepakt, niet genoeg voor een aparte uitstap, maar zeker een indrukwekkende locatie. De begraafplaats is tegenwoordig onderdeel van een natuurbegraafplaats en de oude bomen die in het verleden een spookachtig uiterlijk zorgden zijn inmiddels gekapt en er is een rijtje nieuwe bomen aangeplant, de oude graven zijn nagenoeg ongemoeid gelaten. Voor wie de site wil bezoeken, de poort aan de weg is gesloten maar er loopt en pad vanuit het bos naar de ingang tussen de wachthuisjes, en hier is het hek niet afgesloten. Geen beren of popjes op de kruizen vandaag maar er ligt wel een oude verweerde beer op een van de graven. Van veel graven is de naam niet meer te lezen wat nog bijdraagt aan de treurige sfeer die hier heerst. De begraafplaats behoorde tot het nabij gelegen psychiatrisch ziekenhuis, van 1921 tot 1981 werden hier patiënten begraven die geen banden meer hadden met familie, totaal liggen hier 1750 uitsluitend mannelijke patiënten. 

Terwijl mijn auto in de garage was voor zijn jaarlijkse heb ik m'n fiets uitgevouwen voor een tochtje langs het kanaal. Bij de blauwe kei op het terras gezeten bij Dikke Lowie, geen tosties of zoiets te krijgen, verbeter puntje misschien ... nog een stukje richting Mol gefietst en toen terug. Ik was net richting de zonnepanelen van Kristalpark aan het fietsen toen ik het belletje kreeg: auto is klaar

 

Tot zo ver weinig safari, maar een tripje naar de Luysen komt in de buurt, vogel safari zeg maar. Op een namiddag eens gaan kijken hoe de vogelhutten daar gelegen zijn (en of ze open zijn met heel het Covid gebeuren) bij een van de hutten spot ik een ijsvogel dus besluit de volgende ochtend maar eens met de tele-toeter terug te komen. Na een prachtige zonsopkomst ook de ijsvogel een paar keer vast kunnen leggen, foto's zijn nog niet helemaal zoals ik het wil, maar ik weet nu waar dat ie zit dus ga zeker nog een poging wagen.

En om toch nog wat meer safari gevoel te krijgen ben ik ook maar eens een kijkje gaan nemen in het Weerterbos, het is de tijd van de hertenbronst en in een deel van het Weerterbos wonen Edelherten. Stichting het Limburgs Landschap geeft excursies waarbij je de uitkijktoren op kunt welke in Corona-tijd gesloten is voor het 'gewone' publiek, er zijn nog maar voor 2 datums kaarten te krijgen en dat zijn natuurlijk niet de dagen dat ik wil gaan dus dan maar zonder wildtoren. Het is ook dichtbij genoeg om volgend jaar nog eens te doen als de toren weer gewoon open is. De kudde loopt dicht langs de bosrand, erg ver weg dus, en meer naar rechts staat een vrijgezel ook aan de bosrand. Het burlen is wel erg mooi om te horen, galmt heerlijk door het bos. Bij het hek aan de toren staan wat serieuze natuurfotografen, kan geen groet of lachje vanaf: kom op zeg gasten je staat herten van achter een hek te fotograferen, niet heel veel anders dan dierentuin. Waarschijnlijk had ik geen vrienden gemaakt als ik dat hardop had gezegd. Als de kudde verder uit zicht verdwijnt hou ik het voor gezien, de mensen van de excursie hebben de toren ook al even geleden verlaten. Op de terugweg nog even geprobeerd wat burlen op de nemen met m'n telefoon (beter in het echt gaan horen) Nog even een praatje gemaakt met de jager, ze zijn vanwege varkenspest zwijnen aan het afschieten en de populatie reeën is ook te groot aan het worden alleen is het te druk met wandelaars en honden in het bos om zijn werk goed te kunnen doen. Daarna vlug terug naar de auto, het wordt al donker en ik moet nog zo'n 2km tot ik bij de parking ben. Ik heb wel gezien dat ik een volgende keer gewoon door kan rijden tot het bospad bij de toren, daar stonden verschillende auto's. Of ik neem dan de route vanaf Daatjeshoeve, dan loop je blijkbaar (zei de jager) een stuk aan de andere kant van de afrastering. Ik zie wel!

Weekendje Arlon/Aarlen Luxembourg (B)

 Voor mijn katjes had ik bedacht dat het voor hen fijner zou zijn als ze in mijn vakantie gewoon thuis verzorgd zouden kunnen worden dus ik heb een oppas gevonden en met het Festival zouden we testen of de katjes het ook zo’n goed idee vinden. 

Toen ging het Festival dus niet door, mijn geplande vakantie stond toen nog wel op dus er moest ergens een testweekend ingepland worden. Ik had al zo eens rondgekeken, Luxemburg leek me wel leuk, maar door de Belgische regelgevers aangemerkt als oranje ofwel risicogebied wat Covid-19 betreft. Dan eens kijken aan ‘onze kant’ van de grens. Goedkoop hotel nabij Aarlen/Arlon geboekt, kan ik alle kanten uit als ik wil. Het hotel is beter geschikt voor doorreis, ligt aan de grote weg bij een wegrestaurant, maar goed, ligging voor wat ik van plan ben perfect en bed en badkamer netjes dus helemaal prima voor nu. Vrijdagmiddag vertrokken, m’n spullen in het hotel gedropt en eerst maar eens een kijkje nemen in Aarlen/Arlon. Leuk stadje maar ik heb weer de mazzel dat er vanalles in de steigers staat. Plein voor het provinciaal paleis op z’n kop, en de sint Maartenskerk wordt gerenoveerd. Gelukkig heb ik wel vrij zicht op de sint Donatuskerk en de Belvedère toren, wel her en der hekken en looproutes met dank aan Covid-19, maar het is nu eenmaal zo.

 

 

 

Voor de volgende dag is warm weer voorspeld, lijkt mij een prima dag om het bos in te gaan. Over de grens een wandeling uitgezocht door het Mullerthal. Een deel van het Mullerthal trail, een rondje van zo’n  9km vanaf Consdorf, langs de bekende Schiessentümpel waterval, door het dorpje Mullerthal en weer terug naar het startpunt. 

De beschrijving geeft aan behoorlijk zwaar maar ik vind het eigenlijk wel meevallen, flink wat paden op en neer, her en der trappen en ja, ik loop regelmatig met m’n tong op m’n knieën, maar dat is redelijk normaal voor mijn doen. Het grootste deel van de route loop je onder de bomen dus lekker koel. Het pad verdwijnt her en der tussen de rotsen, maar over het geheel is het een duidelijke route. Aan de weg bij de waterval moet je nog even een trap af, als je hier misstapt lig je wel meteen midden op straat dis even opletten. Bij de waterval is het redelijk druk dus een foto zonder andere mensen is niet te doen, met wat wachten en verschillende foto’s maken heb ik toch genoeg om de andere mensen weg te kunnen poetsen. Dan verder met de route. In Mullerthal op een terras een kop soep als lunch gedaan en dan weer het bos in. Het laatste deel is wat minder goed aangegeven dus of ik daar helemaal het officiële pad heb gevolgd is me niet helemaal duidelijk maar ik ben netjes terug op de parking terechtgekomen waar mijn auto stond dus het zal wel. 

 

De volgende dag de andere kant uit; Buzenol/Montauban. Ook hier een route voor uitgezocht, maar die bleek een stuk minder duidelijk. De auto geparkeerd bij de ruïne van de smederij en van daaruit het pad op richting de Romeinse site. Na een stukje helling op de keuze linksaf ‘museum’ rechtsaf ‘route’, rechtsaf dan maar. Goede keuze blijkt, al snel kom ik bij de resten van een van de middeleeuwse wachttorens. 

Dit gebied is in de IJzertijd ontgonnen voor de erts,vervolgens kwamen de Romeinen en ook in de late middeleeuwen werd deze heuvel bewoont. In vroeger tijd was de helling niet bebost, kale hellingen vooral door houtkap voor de smederijen. Nu liggen de wachttorens in het bos waar ze vroeger vrij zicht op de omgeving hadden. Een stukje verder een bron en watervalletje, ik heb later nog geprobeerd of ik het watervalletje van onderaf terug kon vinden maar dat is niet gelukt. Dan kom ik uit bij de Romeinse site, of eigenlijk de gecombineerde site want de Romeinse pilaren en beeldhouwwerken zijn weer verwerkt in de middeleeuwse forten en wachttorens. Hier ligt ook het stenen museum. Het is gesloten maar aangezien het voor een groot deel van glas is kun je wel de collectie romeins beeldhouwwerk bewonderen. Volgens mijn kaartje zou ik vanaf de site een pad het bos in moeten nemen om uiteindelijk in het dorp uit te komen en dan lans de weg teruglopen. Het pad het bos in denk ik gevonden te hebben, maar al snel wordt het smaller om vervolgens te verdwijnen. Ik ga maar terug want hier ben ik niet zo zeker van. 

 

Bijkomend voordeel dat ik deze route niet helemaal heb kunnen doen is dat ik nu tijd zat heb om een kijkje te gaan nemen in Clairfontaine. De Abdij van Clairfontaine is niet meer dan een ruïne, in de crypte van de kapel (van later datum) staat een maquette van hoe het er ooit uit gezien heeft. De bron genaamd Saint-Bernard stroomt nog wel en locals komen er geregeld water halen. Ik begin aan de wandeling die ik ook nog uitgezocht had, maar het is een heel stuk langs de weg en al snel bedenk ik me dat dit wel saai is en ik toch niet genoeg tijd heb om het volle rondje te doen dus ik ga maar terug. Bij de bron staan wat locals flessen te vullen en ik bedenk me dat ik mijn waterfles hier ook wel eens vol zou kunnen gooien. Even wachten tot ze klaar zijn dus. Heerlijk vers fris bronwater, aanrader!

 

Ik rij nog wat in de buurt rond op zoek naar mooie vergezichten, liefst met de ronde hooibalen maar die blijken lastig te vinden. Je ziet ze in de verte maar dichterbij komen lukt niet. Uiteindelijk geef ik de jacht op. Volgende ochtend uitgebreid hotel ontbijtje en dan naar huis. Daar zijn de poezekinders prima verzorgd, ze hebben zich verder niet laten zien aan de oppas, maar ik had de spycam op hun eten gericht en heb gezien dat ze allebei gewoon netjes zijn komen eten als de oppas vertrokken was dus dat gaat prima, kan ik met een gerust hart op vakantie, ware het niet dat die inmiddels gecanceld is, nu eens bekijken wat ik in plaats kan gaan doen

 

Dagje Zeeland

 

Net voor het opheffen van de lock-down maatregelen in België (foei ikikke) heb ik besloten om een dagje foto’s te gaan maken in Zeeland. In m’n eentje, met een lunch pakketje en flesjes drinken dus volledig Corona-proof. Ik had een aantal locaties uitgezocht die misschien wel interessant zouden zijn voor een foto-uitje, misschien met de fotovrinden nog eens te bezoeken. 1^e stop Zeelandbrug, die weet ik zeker dat de moeite waard is. Wat gespeeld met de filters om zacht water te krijgen en op m’n gat schuivend tot aan de waterlijn voor een leuk doorkijkje.

 

Vervolgens op naar de Gebroken dijk bij Goes. Ik had een appje gedownload om te kunnen zien wanneer hoog en laag water is dus geen verrassingen op dat vlak. De gebroken dijk is leuk voor als je in de buurt bent, maar ik zou er niet apart voor gaan rijden. Er zijn wat brokstukken die een beetje extra aan je landschapsfoto kunnen toevoegen, maar voor het grootste deel is het maar lastig weer te geven wat het is, wat verzakte bestrating, brokstukken en paalresten, niet een samenhangend geheel.

Dan door naar Hansweert voor het wrak van de Captain James A Duffy, een houten sleepboot die zo’n 50 jaar geleden in de problemen kwam en waarvan sindsdien de resten op een zandbank voor de voormalige vluchthaven van Hansweert liggen. Op internet kwam ik een foto tegen van de boot in betere tijden, bijna niet te geloven dat het om dezelfde boot gaat

Nu ik toch zo lekker in de wrakken zit, en het nog laagtij is maar meteen door naar Yerseke, daar zouden er een stuk of 3 liggen en de oude haven zou ook een bezoekje waard zijn. Dit keer m’n vouwfiets uitgepakt zodat ik het stuk over de dijk per fiets kan doen. Kom ik onder aan de dijk, slagboom toe. Geen bord, geen melding dus ik denk zal wel voor autoverkeer zijn dan dus eronderdoor met m’n fiets en ju! Op de dijk een onafgewerkt asfalt pad, dus dat zal de reden zijn. De 3 wrakken zijn al snel gespot, niet zo maai als het wrak bij Hansweert maar met de mooie wolkenluchten geeft het toch wat mooie plaatjes. De oude haven leent zich ook prima voor enigszins dramatische plaatjes. Een paar spetters regen, zet gelukkig niet door maar ik ga voor de zekerheid toch maar terug. Waar ik op de dijk bovengekomen ben staat een bord (als je van onderaf komt niet duidelijk zichtbaar) met de mededeling ‘afgesloten dijkvak’ oeps, dat was het dus.

 

Als afsluiting een wandeling over de dijk bij Waarde. Even een kijkje genomen bij de zeehonden op de zandbank in de Schelde, is wel een eindje uit de kust maar leuk om te zien.

Conclusie van de dag, geen van de sites is op zich een reden om te gaan bezoeken, maar zo bij elkaar is het dan weer wel de moeite waard

Volgende keer door naar Domburg/Westkapelle, misschien een lang weekend voor plannen, nog zat te zien hier

 

Slecht weer fotografie

Waar het de vorige post nog quarantaine plaatjes heten kan ik het nu weer gewoon slecht weer fotografie noemen. Het principe is verder hetzelfde, gewoon gepruts en gerommel binnenshuis. In de quarantaine periode ben ik bezig geweest met paardenbloempluisjes en waterdruppels. Eerst eens op internet opgezocht hoe je dat het beste opzet en natuurlijk heb ik niet de optimale set-up maar volgens mij is het allemaal toch vrij aardig gelukt. Inmiddels wel nog wat spulletjes gekocht (bij de action) om volgende keer een set in het water op te kunnen zetten of met het zaadje zichtbaar (die stak nu in een wasknijper die niet in beeld mocht)

 

En gisteren was het net als vandaag regenachtig, bovendien waait het hier nu al weken dat het niet leuk is om buiten foto's te gaan maken. Maar goed, perfect weer om olie op water eens te gaan proberen. Opstelling gemaakt op de salontafel, theedoek in de aanslag want ik ken mezelf. Water en olie in een schaal en gaan. 
De kaartjes die ik hiervoor aangeschaft heb (en als achtergrondjes voor macro) hebben eigenlijk niet genoeg felle kleuren. Voor dit soort fotografie kunnen de kleuren niet fel genoeg. Gelukkig heb ik een leuk tafellopertje met kleurtjes, en de verpakkingen van de kattensnoepjes doen het ook heel leuk als achtergrond. 

De theedoek heb ik ook nog nodig gehad want zoals te denken viel lukte het me om de schaal van z'n steuntjes (3 blikken kattenvoer) te duwen waardoor ik kon dweilen
In de nabewerking nog wel heel wat dingetjes weg moeten poetsen, en volgende keer toch de verleiding weerstaan om niet recht boven de bak te blijven hangen (schuin genomen plaatjes zijn het toch net niet helemaal) maar ik heb er wel wat leuks van weten te maken vind ik zelf

Quarantaine plaatjes

Door de quarantainemaatregelen vanwege het coronavirus Covid-19 loopt de Masterclass landschap die ik nu volg een beetje in de soep. In België mag je niet onnodig de deur uit, uitzondering is een blokje om wandelen of fietsen, maar van onze leraar kregen we de waarschuwing om dan niet onze hele uitrusting mee te nemen omdat dat als onnodige verplaatsing kon worden gezien wat een flinke boete kan opleveren. Bovendien zijn een groot aantal domeinen afgesloten voor bezoekers en laat dat nu net de plekjes zijn die veel medecursisten gekozen hebben voor de eindopdracht reeks. Ook mijn locaties (ik heb er meerder gekozen) liggen op 1 na allemaal achter het verboden toegang bord. Ik hoop dat de regels binnenkort wat versoepeld worden zodat ik de reeks af kan maken, moet nog 2 plaatjes knippen dus ik durf wel af te wachten tot het weer mag.
De lessen gaan nu digitaal door maar het zou leuk zijn als er toch nog wat uitstappen gepland kunnen worden, maar we moeten maar gewoon afwachten.
Ben wel stiekem foto's gaan maken bij de Dommel voor enkele van de andere opdrachten want alles vanuit je voortuin wordt ook saai.
.
Verder ben ik in mijn eigen tuin bezig geweest met de camera, de supermaan op 7 april, ergens tegen 04:30 zou hij maximaal zijn, maar dat vond ik te vroeg. Tegen 21:00 stond ie er mooi genoeg bij vond ik.
Met m'n teletoeter naar buiten en even een klein half uurtje klooien om de beste instellingen uit te zoeken en een paar scherpe plaatjes te schieten.
Een ander dingetje wat ik nog op mijn lijstje had staan was eens een super macro te proberen. 
Een tijdje terug al een dood hommeltje op m'n stoep gevonden en in een potje bewaard speciaal hiervoor. 
Het lijkt zo simpel, macro rail (van Ali dus niet te ver kantelen anders slipt ie, je kunt niet alles hebben voor €6,-) macro lens, set tussenringen en daarbovenop dan nog een vergrotingsfilter. Dan het hommetje voorzichtig positioneren en een hele serie foto's maken voor focus stacking. Na de eerste reeks valt het me ineens op dat het beestje wel wat stoffig is en dat je dat op je super macro ook als super stoffig terugziet. Maar hoe ga je een hommel afstoffen? Busje lucht erbij dan maar, maar wel uitkijken dat ik er niks afblaas. In de nabewerking heb ik nog heel wat moeten afstoffen, maar voor een eerste poging super macro vind ik hem toch super geslaagd.
 .

 In mijn tuin ben ik weer eens helemaal los gegaan op de bloemetjes (incl. onkruid)

 

En dan ben ik ook nog wat aan het rommelen geweest met Photoshop. Ik vond op YouTube een workshop Anime Dolls in Photoshop en heb die werkwijze eens losgelaten op een portretfoto uit mijn archief. Ik heb eigenlijk niks van het meisje origineel gehouden, ze is onherkenbaar veranderd in een poppekopje. Wel heel leuk om mee te spelen maar meteen kun je dan ook zien hoe je met behulp van Photoshop voor de gek gehouden kunt worden.

.

 

Nu ben ik nog bezig met pluisjes van de Paardenbloem, maar die bewaar ik nog even voor een ander keer. Ik wil ook nog weer een keer druppels gaan doen en iets met olie, dan kan ik van die samen weer een serie maken.