Lichtstoet Neerpelt 2014

Vorig jaar had ik al het plan om mijn vriendin, haar man en twee kinderen mee te nemen naar de lichtstoet, helaas sloeg toen de griep toe bij zoonlief dus kon het niet door gaan. Dit jaar een nieuwe poging dan maar. Ik zal eerst eens uitleggen wat die lichtstoet eigenlijk is. Zoals op de meeste plaatsen in het zuiden wordt ook in Neerpelt carnaval gevierd, en daar hoort uiteraard een carnavalsoptocht bij. In Neerpelt wordt die gehouden op de carnavalszondagavond en aangezien het dan donker is, is de optocht verlicht ofwel: lichtstoet. Eerst thuis nog even lekker spaghetti gegeten en toen richting centrum. Te voet is wel te doen, maar toch maar beter met de auto. Parkeren leek even een uitdaging te worden maar het lukte toch om een plekje redelijk dicht bij het centrum te vinden. Je moet wel toegangsgeld betalen maar kinderen onder de 12 jaar zijn gratis, dat scheelde toch weer twee personen. We hadden een mooi plekje bij het gemeentehuis dus nu maar wachten op de eerste wagens. Wachten is altijd vervelend vooral voor kinderen, maar het was snel vergeten toen de eerste reclamewagens langskwamen en er snoep gegooid werd. Dat kenden die twee helemaal niet, en hoewel ik het van tevoren wel had verteld was het toch een gevalletje eerst zien dan geloven. Nu kreeg ik ook eindelijk de carnavalswagen te zien die in de stal tegenover mij is opgebouwd, ik heb al dagen lol gehad van de muziek en knipperende lichten in de verte en hoewel ze wel al een paar keer bij mij door de straat zijn gereden heb ik hem nog niet goed kunnen bekijken.
Hij ziet er goed uit, en nu weet ik ook meteen waarom ik aldoor duiveltjes door de straat zie fietsen en lopen. Bij wagen nummer 40 begon de kou en vermoeidheid toe te slaan, wat doen we, nog even blijven of terug naar huis? Een hyperactief meisje wat het helemaal niet koud had en een vermoeid jongetje met kouwe tenen, toch nog maar even wachten want er komt nog een wagen die strooit. Al met al dus toch alle wagens langs zien komen en toen snel terug naar de auto en nog even bij mij op de keukentafel  de opbrengst uitgeschud. In tegenstelling tot andere kinderen die met hele bigshoppers langs de route stonden had ik een klein plastic zakje meegenomen en dat, jaszakken, mijn tas en mama's tas waren goed gevuld. Zakjes chips, popcorn, koeken, lolly's en heel veel klein snoep. Even er uitgezocht wat ze niet zo lekker vinden en nog wat voor mijn snoep potje wat hier bij m'n computer staat, en de rest weer ingepakt en toen gingen ze op weg naar hun eigen bedjes. 'dit was de mooiste optocht ooit!' kreeg ik te horen, 'volgend jaar weer' en het had echt niet alleen met het snoepgoed te maken werd mij verzekerd. Volgens mij was het wel geslaagd

 

Hoe zit dat nou met die pixels?

Ik weet wel dat een groter aantal pixels niet automatische een betere foto maakt, maar waarom precies was me niet helemaal duidelijk dus ging ik op zoek naar het antwoord. Dat bleek toch nog lastiger dan gedacht. Eigenlijk komt het er op neer dat het tot op een bepaalde hoogte wel klopt, dat maakt het geheel natuurlijk erg verwarrend. Ik zal het proberen uit te leggen. Om te beginnen het gegeven dat we geen grotere afdrukken gaan maken dan A3 formaat (=297x420mm) , voor grotere formaten wordt een groter aantal pixels wel degelijk belangrijk. Als je nu denkt ‘maar ik wil een stuk van mijn foto kunnen uitvergroten dus ik heb meer pixels nodig’ dan leg eerst maar eens een gewoon foto formaatje (bv 10x15cm) op een velletje A3, dan zie je dat je beste een eind kunt vergroten. 

Wat is een pixel eigenlijk? Een pixel is een gekleurd blokje, en veel blokjes vormen samen een afbeelding. Hoe meer blokjes hoe meer detail. 

Dus meer pixels is beter? Niet helemaal. Elk blokje vangt licht op, hoe meer licht hoe helderder de afbeelding. Maar, hoe meer blokjes je in een vlak zet, hoe kleiner ze worden, hoe minder licht ze kunnen opvangen. 

Dus minder pixels is beter? Ook weer niet waar, het gaat om de verhouding.In geval van fotocamera’s gaat het dus niet alleen om het aantal pixels, maar ook om de grootte van de sensor. De kleine sensor van de gemiddelde compact camera heeft voldoende aan 5 a 6 megapixels (1 megapixel = 1 miljoen pixels), een groter aantallen pixels heeft hiervoor geen of zelfs een negatief effect. 

De spiegelreflexcamera’s hebben een grotere sensor waardoor er meer pixels op kunnen zonder dat deze te klein worden, 10 en zelfs meer megapixels. Bij de keuze van een camera is het dus net zo belangrijk om op de sensor te letten dan enkel op het aantal megapixels af te gaan. 

Er hangt nog een nadeel aan veel megapixels hebben namelijk de bestandgrootte. Meer pixels = een groter bestand, dat betekend dat je een groter geheugenkaartje bij de camera nodig hebt voor hetzelfde aantal foto’s en dat je foto’s meer plaats in beslag nemen op de PC. Als je opnames in RAW maakt worden de gegevens van alle pixels opgeslagen, dit geeft een groot bestand, maar wel met alle gegevens die op de sensor zijn gekomen. Een opname in JPEG is een stuk kleiner, maar bevat ook minder informatie. Als je de keuzemogelijkheid hebt tussen RAW of JPEG zou je kunnen kiezen om in JPEG opnames te maken om minder grote bestanden te krijgen, dit zou ik niet aanraden, de informatie die de JPEG ‘vertaling’ verliest kun je namelijk niet meer terughalen. 

Conclusie: Het blijft een lastige, meer pixels is soms beter maar het is al lang geen graadmeter meer voor een goede camera!

N.B. De plaatjes heb ik dit keer gewoon bijeen ge-googled, volgende keer post ik weer eigen werk

FIJNE FEESTDAGEN

Zomervakantie in Oktober

Hehe, eindelijk eind oktober van m'n 'zomer' vakantie mogen genieten. Door al het gedoe van afgelopen tijd is het allemaal wat verder op het jaar geschoven dan eigenlijk de bedoeling was. Gelukkig bleek deze tijd voor de bestemming die ik gekozen had (Nepal) nog niet eens zo heel verkeerd, na de moesson en voor de kou. Ik had geboekt bij Shoestring, nog nooit eerder mee weggeweest dus afwachten hoe dat zou zijn. Niet dat het echt een goedkope vakantie was, maar ik heb wel aldoor lopen roepen: "Tsja, een low budget vakantie, dan moet je de helft van de tijd zelf lopen" Mijn keuze was namelijk gevallen op de avontuurlijke reis waar een 5-daagse trektocht bij zit. Ik maakte me wel een beetje ongerust of dit niet te zwaar zou zijn, maar achteraf bleek dit wel een goede keuze, ik had dit niet willen missen! De route globaal was Kathmandu-Pokhara dan de 5-daagse Ghorepani Circle met als hoogtepunt Poon Hill (zowel hoogte- als hoogste punt) Pokhara-Chitwan en vervolgens terug naar Kathmandu. Het verschil tussen Kathmandu en de omgeving van Ghorepani kan werkelijk niet groter zijn.

Kathmandu is een heksenketel, te veel verkeer voor de kleine straatjes, straat verkopers, fietstaxi’s, stoffig en allerlei geuren/stank (net hoe je dat zelf wilt zien). Als je vervolgens in Pokhara aankomt is het al een stuk rustiger en korte tijd nadat je bent begonnen aan de trek ben je in een compleet andere wereld. Hier geen gemotoriseerd verkeer maar akkers, bos, rust en frisse lucht. Zo nu en dan moet je even aan de kant gaan staan voor een groepje muilezels, maar dat komt mooi uit, want dan kun je even wat onopvallend op adem komen. De 2e dag van de trek staat bekend als de zwaarste, dan stijg je zo’n 1100 meter over vrijwel enkel stenen traptreden, en dan niet van die mooie gelijkmatige zoals we hier kennen.

De 3e dag moet je vroeg op om het laatste stuk naar Poon Hill te klimmen voor de zonsopkomst over de Annapurna range, één tip voor wie deze tocht ook wil gaan doen, zorg dat je wat te eten (koek, snackreep, chocolade of zoiets) voor deze vroege ochtend hebt want het ontbijt staat pas gepland voor de terugweg, en zo’n klim maken op een lege maag is mij een beetje tegengevallen. Vergis je ook vooral niet in de afdaling, met name bij de trappen moet je erg uitkijken dat je je gewrichten niet te veel belast en natuurlijk ook dat je niet valt en iets breekt. In deze omgeving ben je niet zo snel in een ziekenhuis voor een gipsje, maar daar moet je maar niet te veel over nadenken. Behalve de stenen trappen bestaat de tocht uit het zogenaamde ‘Nepali flat’ ofwel ‘a little bit up and a little bit down’, als je dan bedenkt dat Nepal ‘s werelds hoogste bergen heeft en het 3210 meter hoge Poon Hill voor hun geen berg is maar een heuvel dan kun je vast wel bedenken wat dat Nepali flat dan inhoudt. En toch is me de tocht goed meegevallen, wat spierpijn in de kuiten van de afdaling, maar verder niks aan de hand. Helaas hadden we geen volledige dag in Pokhara.

Er is daar genoeg te doen, vooral veel outdoor dingetjes, maar helaas niet genoeg tijd om het te kunnen regelen. Zo had ik graag een tochtje te paard gemaakt, dat kan daar wel, maar onze gids kreeg het voor die ene halve dag niet meer geregeld.

Chitwan is weer een andere wereld, hier woont de tijger en de lippenbeer, deze laatste noemen ze hier bahloe, kan geen toeval zijn dat de beer uit ‘Jungle book’ ook zo heet. Geen van deze twee gespot trouwens, wel de neushoorn, tijdens de jungle walk en de olifant safari. De rit op de olifant was wel leuk, maar ik vond het een echt toeristen dingetje en niet echt een safari.

De neushoorn mama en kind trok zich niks aan van de 20-tal olifanten die om ze heen stonden. De beschrijving  gaf al aan dat de olifant het ideale vervoersmiddel bij een safari door dit gebied is omdat het wild ze niet ziet als bedreiging en zich dus makkelijker laat spotten. Maar dit stel neushoorns was duidelijk ook gewent aan mensen want na even stil en fluisterig te doen begonnen de toeristen weer op gewone sterkte te kakelen en die twee trokken zich er niks van aan. Beetje nep eigenlijk dus, maar toch leuk.

Terug in Kathmandu nog genoeg tijd om nog wat tempels te bezoeken en souvenirs te shoppen. Samen met 4 anderen van de groep had ik het geluk dat we de late vlucht hadden wat betekende dat we nog een hele dag in Kathmandu hadden. Nadeel was wel dat we een extra overstap hadden zodat de terugreis wel erg lang was.

Nu de foto’s uitzoeken en er een leuk fotoalbum van in elkaar knutselen, nog een hele klus …

Photoshop in the Cloud

Photoshop gaat over op een model waarbij je een digitaal abonnement afsluit in plaats van de software in de winkel te kopen. De Creative Cloud zoals ze het noemen. Voor de programma's van Adobe zijn abonnementen per programma of het totale pakket te verkrijgen. De maandprijs voor Photoshop hebben ze afgestemd op de prijs die men nu betaald voor de software er van uitgaande dat gemiddelde levensduur van een Photoshop CS-versie 18 maanden is. Op de site staat op dit moment een maandprijs van €22,13 als je een abonnement voor 1 jaar afsluit.

Voor de gemiddelde hobbyist valt dit dus zeker een stuk duurder uit aangezien die langer gebruik maken van een versie voor er een nieuwe aangeschaft wordt, dit al mede door de hoge aanschafkosten van de losse versies.

De meningen over deze actie van Adobe zijn verdeeld, zie alleen al de verschillen in reacties op het bericht op volgende site

http://www.digifotopro.nl/content/photoshop-cs-ten-einde-photoshop-cc-creative-cloud-is-de-toekomst

Ik persoonlijk ben geen grote voorstander van het plan, veel te duur voor de ‘normale’ man/vrouw.

Mijn idee is dat Adobe zich nu exclusief op de professionele markt stort, dat mogen ze natuurlijk best doen, maar ik, en ik denk velen met mij zijn al naarstig op zoek naar alternatieve fotobewerkingsprogramma’s. Er zijn nu al diverse aanbieders waaronder ook verschillende volledig gratis programma’s, en waarschijnlijk zullen er nog wel meer opkomen want Adobe slaat hiermee een gat waar natuurlijk verschillende softwareontwikkelaars graag in willen springen

De laatste 'winkel' versie Photoshop

Lightroom, ook van adobe blijft wel verkrijgbaar in de losse verkoop, het zit ook in het totaalpakket in de Creative Cloud dus dan hoef je het niet nog eens apart aan te schaffen. Op dit moment (tot 31 december) zijn er nog speciale maandprijzen voor mensen die al in het bezit zijn van Photoshop CS3 of hoger.

De tijd zal leren of Adobe er goed aan heeft gedaan.

Nu kan ik natuurlijk zelf beginnen opsommen welke alternatieve fotobewerkingsprogramma's ik al gevonden heb, maar dat zou het wiel opnieuw uitvinden zijn want ik ben al verschillende sites tegengekomen die zo'n lijstje hebben staan, zoals bijvoorbeeld deze: http://www.hongkiat.com/blog/11-free-alternatives-softwares-to-adobe-photoshop/

Ik ben er ook nog niet toe gekomen om ze te proberen dus ik kan er verder nog weinig zinnigs over zeggen. Misschien willen jullie me laten weten welke wel of niet bevalt als alternatief voor photoshop?

Voor degene die de Cloud wil proberen hier toch ook nog de link naar de adobe site

http://www.adobe.com/be_nl/products/catalog.html

Wandeling Hagevenpad

.
Afgelopen tijd ben ik verschillende keren gaan wandelen in m’n eigen buurt, iets wat ik iedereen kan aanraden om eens te doen.

Ik woon hier nu al zo’n tijd en ontdek toch telkens ‘nieuwe’ dingen en mooie plekjes, maar als ik geen 5-daagse hike in het vooruitzicht had was ik waarschijnlijk nooit op het idee gekomen om een wandelroute te gaan volgen.

Vanaf m’n huis ben ik de eerste keer op de groene route ingehaakt die op een bepaald moment uitkomt op het pad langs de Dommel. Wat de beschrijvingen van deze route wel vergeten te vermelden is dat je voor dat deel van de route best een machete meeneemt.

Er liep op dat moment niemand op het pad langs de Dommel maar het moet eruit gezien hebben alsof er ineens zomaar iemand uit de bush-bush kwam vallen.

Nog even voor de zekerheid het paaltje controleren maar echt, heus, de groene route loopt dat ‘pad’ in.

Dit stuk route heb ik een aantal keren gevolg en dan een stuk van de paarse route, linksaf danwel rechtsaf.

Cameratas en statief op m’n rug en dan na een eindje lopen terugdraaien, camera uit de tas en achter al die vliegende beestjes aan.

Vliegende beestjes zitten hier zat! Behalve heel wat vogels ook bijzonder veel soorten insecten.

Die laatste groep had ik het op voorzien, macro lens in de aanslag en op jacht.

De waterjuffers laten me niet te dichtbij komen, daarvoor moet ik waarschijnlijk nog vroeger zijn, maar vliegjes, bijtjes en vlindertjes gaat me beter af.

Langs het ven groeit zonnedauw, een heel mooi maar lastig te fotograferen vleesetend plantje.

De druppeltjes kleefstof op de blaadjes zien er in macro wel heel apart uit. 

Na een aantal keren begon het stuk van huis naar de route wel wat te vervelen dus vorige zondag heb ik het anders aangepakt.

Vertrokken per fiets naar het bezoekerscentrum en van daaruit de paarse route (het Hagevenpad) een keertje helemaal gelopen.

Vanaf het bezoekerscentrum rechtsaf, langs de Provincievijver, de vogelhutten, de afslag met de groene route, over de Dommel, helemaal rond dit keer.

Ik ben een stukje opgelopen met een fotograaf die onderweg terug was naar z’n auto.

Tsja, 11 uur is wat laat voor foto’s van beestjes en wat vroeg voor een zonsondergang.

M’n camera is z’n tas niet uit geweest deze keer.
O jawel, toch wel, maar alleen even om een elfenbankje op de foto te zetten.

Behoorlijk bankstel trouwens!

Maar goed, bijna heel de route dus met volle bepakking gelopen en terug bij het bezoekerscentrum de conclusie getrokken dat de delen van de route die ik al kende, de Dommel langsop en langsaf zijn het beste deel van de paarse route.

Het stuk wat met de N74 oploopt is vrij saai, de fietsroute loopt daar ook langs en dan lijkt het me weer wel interessant. 

Volgende keer linksaf en de route rechtsom lopen, dan heb je het leukste stuk op het laatst.

Terug op de fiets richting huis bedacht ik me dat dit ook wel een fijne cool down oefening is, fietsen.

Als het bezoekerscentrum open was geweest had ik er misschien nog eerst even een kopje koffie gedronken, maar die was nog gesloten.

Op zaterdag en zondag is het bezoekerscentrum van 14:00 tot 18:00 open voor wie nu het idee heeft gekregen om ook eens in deze omgeving te komen lopen of fietsen.

Dit weekend laat ik het wandelen even voor wat het is, te grote regenkans, en het moet natuurlijk wel voor de lol blijven, toch?

Kaart Hageven/Plateaux

Ik sta in de krant

Zoals jullie misschien wel weten ben ik lid van fotoclub Digipelt en met Digipelt ben ik afgelopen winter nachtfoto’s gaan maken in Overpelt en omgeving. Nu kregen wij (de Digipelters) in verband met onze aankomende Fotosalon en bijbehorende fotowedstrijd de vraag om wat foto’s in te dienen voor publicatie in de Internetgazet van Overpelt om deze te promoten.

Ik koos voor deze foto omdat ik hier bij de bespreking tijdens een van de clubvergaderingen al heel positieve reacties op gekregen heb. Laat de redactie van de Internetgazet nu juist mijn foto gekozen hebben om als eerste te publiseren. Helaas staat er niet bij vermeld dat ik de fotograaf ben, maar ik ben toch wel een beetje trots 
Internetgazet-Overpelt
Dat er nu gespeculeerd wordt over wat voor een spiegel het nu precies is vind ik alleen maar leuk, ik weet wat het is maar ik zeg het lekker niet, laat iedereen maar raden.